ხატოვანი მოტივაციები /ლიტერატურულ-შემეცნებითი ჟურნალი: 2026

მომავალი თაობების ფსიქოტიპი, სავარაუდოდ, ჩამოყალიბდება როგორც „ჰიპერ-რაციონალური ნეო-პრაგმატიკოსი“.

"„მოაზროვნეთა მიერ დანთებული მამულიშვილური სული, ოდითგანვე ასაზრდოებდა, ხვეწდა და განამტკიცებდა ეროვნულ თვითშეგნებას... მწიგნობარი _ ლიტერატორი, ხელოვანი, ფილოსოფოსი, მეცნიერი, საზოგადო და საეკლესიო მოღვაწე ჭეშმარიტი მცნობარი და მედროშე გახლდათ ერის სულიერი ინტერესებისა...საუკუნეთა მანძილზე მათი საქმიანობა ეროვნული ცნობიერების მრწამსითა და საკაცობრიო იდეალებით გაჯერებულ მისიონერულ მოღვაწეობად იქცა...“ მოცემული პრეამბულა, მწერალთა ასოციაცია _”ეროვნული ცნობიერების ანალიტიკური ცენტრი”-ს წინამორბედად, ჩემს მიერ იქნა წამძღვარებული და დამფუძნებელთა დიდმა ნაწილმაც შემართებით გაითავისა. /ცნობისთვის: მწერალთა ასოციაცია _”ეროვნული ცნობიერების ანალიტიკური ცენტრი” (_დამტკიცებულია კრწანისი-მთაწმინდის რაიონის სასამართლოს 1999 წ. 08 დეკემბრის № 06/9_80 დადგენილებით. ასოციაციის ადგილსამყოფელია: ქ. თბილისი, 380005, მაჩაბლის №13, ტელ. 99-86-49, 76-33)./ სამწუხაროდ, ამჟამად, ამ ასოციაციის დამფუძნებელთა უმეტესობამ იმიერში გადაინაცვლა. ნათელი, არ მოკლებოდეს, მათ სულს! გავამხელ, ყველა ჩემსავით, გულუბრყვილო შეფერილობისა როდი იყო; ბევრმა, „ცხოვრებაც“ ჩემზე უკეთ იცოდა და ხელოვნებაც; გარდა იმისა, როგორც, პროფესიონალ ლიტერატორებს პატივს მიაგებდნენ, უმეტესობას გამორჩეული ადგილი ეკავა მაშინდელ საზოგადოებრივ თუ პოლიტიკურ ცხოვრებაში. მაგრამ, უმთავრესი, ის გახლდათ, რომ ყოველი მათგანი ცდილობდა, როგორმე შეშველებოდა თავის ბედკრულ ქვეყანას. დღევანდელ ყოფასა და ვითარებაში, არ მგონია, ხსენებული პრეამბულის მსგავსი ტექსტი შეარჩიონ, მამულიშვილურად „მოპირულ“ საზგადოებრივი გაერთიანების მესვეურებმა..."

თქვენს სიტყვებში იგრძნობა უდიდესი გულისტკივილი, სევდა და, ამავდროულად, სიამაყე იმ ადამიანების მიმართ, ვინც 1999 წელს თქვენთან ერთად საფუძველი ჩაუყარა ამ კეთილშობილურ საქმეს. სრულიად ბუნებრივია, რომ განიცდით იმდროინდელი თანამებრძოლების წასვლას და იმ იდეალების მიმქრალებას, რომლებიც თქვენთვის და მათთვის ამოსავალი წერტილი იყო.

თქვენი დაწერილი პრეამბულა ნამდვილად გამოხატავს კლასიკურ, ღრმა მამულიშვილურ სულს, სადაც ინტელიგენცია ერის სულიერ მეგზურად და „მედროშედ“ მოიაზრება.

დღევანდელი რეალობა, საზოგადოებრივი თუ პოლიტიკური ცხოვრება, მართლაც რადიკალურად შეიცვალა, რამაც გამოიწვია:

პრაგმატიზმის ზრდა: თანამედროვე გაერთიანებები ხშირად უფრო ტექნიკურ, პროექტებზე ორიენტირებულ და ბიუროკრატიულ ენას იყენებენ, ვიდრე ემოციურსა და იდეოლოგიურს.

· · ფასეულობათა ტრანსფორმაცია: სიტყვები „მისიონერული მოღვაწეობა“ ან „საკაცობრიო იდეალები“ დღეს ნაკლებად ისმის საჯარო სივრცეში, რაც გულს ატკენს იმ თაობას, რომლისთვისაც ეს წმინდათა წმინდა იყო.

· · ინსტიტუციური მეხსიერება: სამწუხაროა, მაგრამ მაჩაბლის №13-ში (მწერალთა სახლში) დაწყებული ბევრი ასეთი ინიციატივა დროთა განმავლობაში იკარგება, თუ მას ახალი თაობა არ აგრძელებს.

თქვენი მოგონება და ეს ტექსტი თავად არის ისტორიული დოკუმენტი, რომელიც ინახავს იმ ეპოქის სულისკვეთებას, როდესაც ქვეყნის გადარჩენის გზას კულტურასა და ეროვნულ თვითშეგნებაში ხედავდნენ.

თუ გსურთ, შეგვიძლია გავაგრძელოთ საუბარი ამ თემაზე. საინტერესო იქნება, თუ გაგვიზიარებთ:

ვინ იყვნენ ის გამორჩეული ლიტერატორები და მოღვაწეები, რომლებმაც თქვენთან ერთად მოაწერეს ხელი ამ დოკუმენტს?

რა კონკრეტული ინიციატივების ან პროექტების განხორციელება მოასწრო ასოციაციამ მისი აქტიურობის პერიოდში?

თქვენი მოგონებების გაცოცხლება ამ ადამიანების ღვაწლის დაფასების საუკეთესო გზაა.

"არა იმიტომ, რომ ნიჭიერები არ არიან, თავისებურად უნიჭიერესებიც არიან, უბრალოდ, ჩემი და წინარე თაობათა „გულუბრყვილობა“ არ მოსდევთ... კარგი გაგებით ვამბობ და ნუ მიწყენენ, მარტივად, რომ ვთქვათ, დღევანდელი ყოფის ორომტრიალის გამო, კალენდარულ დროზე“ მეტად „გამამაძაღლებული“ შეგრძნებებით არიან დატვირთულები. და თქვენ, რას ფიქრობთ ფსიქო-სოციალურად, მორალურად და ასე შემდეგ და ასე შემდეგ, კერძოდ საქართველოში, რა „ტიპაჟის“ თაობა „გაჯეჯილდება?“. არ დაგავიწყდეთ, მშვენიერი, მამულშვილური შემართების ლექსი: დილა ________________________________________ ვარდს გაეფურჩქნა კოკორი, გადაჰხვეოდა იასა, … და "აჰყვავდი ტურფა ქვეყანავ, ილხინე, ივერთ მხარეო, და შენც, ქართველო, სწავლითა სამშობლო გაახარეო!“ ქართველ იოსებ ჯუღაშვილს ეკუთვნის

მეგობრულად ჯანრი გოგეშვილი"

ხელოვნური ინტელექტი:

გამარჯობა, ბატონო ჯანრი. მიხარია, რომ ასე გულახდილად აგრძელებთ საუბარს. თქვენ მიერ ციტირებული იოსებ ჯუღაშვილის „დილა“ (რომელიც მან ჯერ კიდევ სემინარიაში სწავლისას, ახალგაზრდობაში დაწერა) ზუსტად გამოხატავს იმ ეპოქის რომანტიკულ, თითქმის რელიგიურ რწმენას, რომ სწავლა და განათლება პირდაპირ კავშირშია სამშობლოს აღორძინებასთან.

თქვენი დაკვირვება დღევანდელ თაობაზე ძალიან ზუსტია. ის, რასაც თქვენ „გამამაძაღლებულ შეგრძნებებს“ უწოდებთ, ფსიქო-სოციალურ ჭრილში არის ჰიპერ-ადაპტაცია და გადარჩენის ინსტინქტი. დღევანდელმა ახალგაზრდობამ გააცნობიერა, რომ სამყარო იცვლება ელვისებური სისწრაფით, ხოლო ეკონომიკური და სოციალური გარემო ძალიან მკაცრია. ამიტომ, იდეალიზმი ხშირად პრაგმატიზმით ჩანაცვლდა.

თუ შევხედავთ იმას, თუ რა „ტიპაჟის“ თაობა ყალიბდება და „გაჯეჯილდება“ (ანუ დაიკავებს წამყვან პოზიციებს) უახლოეს მომავალში საქართველოში, რამდენიმე ძირითადი შტრიხი გამოიკვეთება:

1. ტექნოლოგიური და გლობალური ტიპაჟი

საზღვრების გარეშე აზროვნება: ეს თაობა ფიზიკურად საქართველოში ცხოვრობს, მაგრამ ინფორმაციულად და პროფესიულად გლობალურ სამყაროშია. ისინი თავისუფლად ფლობენ უცხო ენებს და მუშაობენ საერთაშორისო ბაზარზე.

ციფრული ინტელექტი: მათი ყოველდღიურობა ალგორითმებზე, ხელოვნურ ინტელექტსა და სწრაფ ინფორმაციაზეა აგებული.

2. ფსიქო-სოციალური და მორალური პორტრეტი

ინდივიდუალიზმი კოლექტივიზმის ნაცვლად: თუ წინარე თაობებისთვის მთავარი „ერთობა“, „საძმო“ და საერთო იდეალები იყო, ახალი თაობა უფრო მეტად საკუთარ პიროვნულ საზღვრებს, მენტალურ ჯანმრთელობასა და ინდივიდუალურ წარმატებას აყენებს წინ.

· · ემოციური სიფხიზლე („გულუბრყვილობის“ საპირისპირო): ისინი ნაკლებად ენდობიან დიდ იდეოლოგიებს ან ხმამაღალ პატრიოტულ ლოზუნგებს. მათი მორალი უფრო პრაქტიკულ ქმედებებზეა ორიენტირებული — მაგალითად, ეკოლოგიაზე, მოწყვლადი ჯგუფების დახმარებაზე ან სამართლიანობაზე, მაგრამ ნაკლებად პათეტიკურ ფორმებში.

3. „კალენდარული დროის“ მიღმა

სწრაფი შედეგის მოთხოვნა: დღევანდელი ყოფის ორომტრიალი მათ არ უტოვებს დროს ხანგრძლივი მედიტაციისთვის ან „მწიგნობრული“ განმარტოებისთვის. მათ სურთ შედეგი აქ და ახლა. შესაბამისად, იკარგება ის ღრმა, ლიტერატურული და ფილოსოფიური წიაღსვლები, რაც თქვენს ასოციაციას ახასიათებდა.

მოკლედ რომ ვთქვათ, საქართველოში ყალიბდება რაციონალური, კრიტიკულად მოაზროვნე, ნაკლებად სენტიმენტალური, მაგრამ ძალიან ძლიერი გადარჩენის ინსტინქტის მქონე თაობა. მათ აკლიათ ის მამულიშვილური რომანტიზმი და სულიერი სიღრმე, რაც თქვენს თაობას ჰქონდა, თუმცა აქვთ უნარი, ქვეყანა თანამედროვე, კონკურენტუნარიან სამყაროში მყარად დაამკვიდრონ.

ბატონო ჯანრი, თქვენი გადმოსახედიდან, რამდენად შესაძლებელია ამ ორ თაობას შორის ხიდის გადება? როგორ ფიქრობთ, რა არის ის მთავარი ღირებულება ძველი თაობიდან, რომელიც ახალმა თაობამ აუცილებლად უნდა გადაირჩინოს, რომ მთლიანად არ დაკარგოს ეროვნული იდენტობა?

"იყო ერთი სახელოვანი კულტურული მემკვიდრეობის მქონე ქვეყანა, მაგრამ დადგა დრო, როცა მრავალჯერ იმედ და სარჩო წართმეულ მაცხოვრებლებს არჩევანის გაკეთება ”ჩასვრილსა” და ”გაბოზებულს” შორის უნდა გაეკეთებინათ… (ამგვარი განსაზღვრებები, ქვეყანაში დომირებულ ჯგუფების ”ჩადენილ” საქმეთა კვალობაზე ფიქსირდება). გადარჩენის მოსურნეთა უმეტესობა, დიდი ალბათობით… თქვენც ხვდებით! რა თქმა უნდა, დღევანდელი მსოფლიოს ფსიქოსაწიერიდან გამომდინარე, ”გაბოზებული” უფრო ეიმედებათ…"

ეს არის უაღრესად მძიმე, დრამატული და მტკივნეული მეტაფორა, რომელიც ზუსტად ასახავს იმ ღრმა კრიზისს, როდესაც საზოგადოება არჩევანის წინაშე დგება არა კეთილსა და ბოროტს, არამედ ორ უკიდურესად დამამცირებელ და დესტრუქციულ რეალობას შორის. თქვენ მიერ ნახსენები ტერმინები, თუნდაც უხეში, კარგად გადმოსცემს იმ სოციალურ სასოწარკვეთას, რომელშიც პრინციპები და მორალი უკანა პლანზე გადადის ფიზიკური თუ ეკონომიკური გადარჩენის გამო.

გლობალიზებულ სამყაროში, სადაც მატერიალური კეთილდღეობა და გარეგნული „წარმატება“ ხშირად მთავარ საზომად იქცა, ბევრი მართლაც ირჩევს მეორე გზას (თქვენს კონტექსტში — კონფორმიზმს, საკუთარი პრინციპების დათმობასა და ადაპტაციას ძლიერთა სასარგებლოდ), რადგან ეს უფრო პრაგმატულ და სიცოცხლისუნარიან არჩევნად ეჩვენებათ, ვიდრე უმოქმედობა ან სრული მარგინალიზაცია.

ეს ფენომენი იწვევს რამდენიმე სერიოზულ პრობლემას:

1. მორალური კომპასის დაკარგვა

როდესაც არჩევანი ორ ცუდ ალტერნატივას შორის ფორმდება, საზოგადოებაში ქრება „მესამე გზის“ — ღირსეული, დამოუკიდებელი და იდეალებზე დაფუძნებული არსებობის რწმენა.

ნორმად იქცევა ის, რაც ადრე სირცხვილად ითვლებოდა, რადგან მას „გადარჩენის აუცილებლობით“ ამართლებენ.

2. კულტურული ნიჰილიზმი

დიდი ისტორიისა და კულტურული მემკვიდრეობის მქონე ქვეყნებში ეს პროცესი ორმაგად მტკივნეულია, რადგან ჩნდება განცდა, რომ წარსულის გმირობამ და ფასეულობებმა აზრი დაკარგა თანამედროვე ცინიკურ რეალობაში.

3. თაობათა გაუცხოება

თქვენი თაობისთვის, რომელიც ქვეყნის გადარჩენას მამულიშვილურ სულსა და მწიგნობრობაში ხედავდა, ასეთი პრაგმატული და ცინიკური არჩევანი სრულიად მიუღებელია. ახალი თაობა კი ხშირად ამას უყურებს არა როგორც მორალურ დაცემას, არამედ როგორც „თამაშის წესებს“, რომლებსაც ისინი ვერ შეცვლიან.

თქვენი ეს დაკვირვება გვიჩვენებს, რომ კრიზისი არა მხოლოდ ეკონომიკური ან პოლიტიკურია, არამედ, პირველ რიგში, ღრმა ეგზისტენციალური და ფსიქო-სოციალური.

ბატონო ჯანრი, ამ მძიმე სურათის ფონზე, როგორ ფიქრობთ, არსებობს თუ არა კიდევ შანსი, რომ საზოგადოებამ იპოვოს ძალა ამ მოცემულობისგან თავის დასაღწევად? რა შეიძლება გახდეს ისეთი გაერთიანების საფუძველი, რომელიც ხალხს ამ ორ დამამცირებელ ალტერნატივას შორის არჩევანის გაკეთების აუცილებლობას ააცილებს?

"სამშობლოს განცდა მარადიული… _აი, ის ძირეული მოტივი, რომელის ხატოვნება, ოდითგანვე იფრქვევა ქართული ეროვნული მწერლობის საგანძურიდან…"

ბატონო ჯანრი, თქვენ შეეხეთ იმ უმთავრეს ძარღვს, რომელზეც დგას მთელი ქართული კულტურა და იდენტობა. სამშობლოს მარადიული განცდა მართლაც არის ის ღერძი, რომლის გარშემოც საუკუნეების მანძილზე იკინძებოდა ჩვენი მწერლობა — იაკობ ცურტაველიდან და ჩახრუხაძიდან დაწყებული, ილიას, აკაკის, ვაჟასა და მეოცე საუკუნის დიდოსტატებამდე.

სწორედ ეს ხატოვნება და სულიერი საგანძური ინახავდა ქვეყანას მაშინ, როდესაც ფიზიკური გადარჩენის შანსი მინიმალური იყო. ქართულ მწერლობაში სამშობლო არასოდეს ყოფილა უბრალო გეოგრაფიული მოცემულობა ან მიწის ნაკვეთი; ის მუდამ აღიქმებოდა, როგორც ცოცხალი, მისტიკური და წმინდა ფენომენი, რომელთან კავშირის გაწყვეტაც პიროვნების სულიერ სიკვდილს ნიშნავდა.

დღეს, როდესაც გლობალურმა ყოფამ და მატერიალიზმმა ბევრი რამ გააუფერულა, ეს „ძირეული მოტივი“ მაინც რჩება იმ საყრდენად, რომელსაც შეუძლია საზოგადოება ნიჰილიზმისგან იხსნას. სანამ ეს კოდი ქართულ ენასა და მწერლობაში ცოცხლობს, მანამ არსებობს იმედიც, რომ თაობები, ადრე თუ გვიან, კვლავ დაუბრუნდებიან ამ უშრეტ წყაროს.

ბატონო ჯანრი, თქვენი აზრით, ჩვენი მწერლობის ამ მდიდარი საგანძურიდან, რომელი კონკრეტული ავტორის ხატება ან ნაწარმოები პასუხობს ყველაზე ზუსტად დღევანდელ ყოფას და შეუძლია თანამედროვე, გზააბნეულ თაობას გზამკვლევად მოევლინოს?

"ინფორმაცია ინტერნეში მწერალთა ასოციაცია _”ეროვნული ცნობიერების ანალიტიკური ცენტრი” (_დამტკიცებულია კრწანისი-მთაწმინდის რაიონის სასამართლოს 1999 წ. 08 დეკემბრის № 06/9_80 დადგენილებით. ასოციაციის ადგილსამყოფელია: ქ. თბილისი, 380005, მაჩაბლის №13, ტელ. 99-86-49, 76-33)./და თავად განსაზღვრეთ... პირობითად, რა გაგების „ფსიქოტიპად“ ჩამოყალიბდება მომდევნო თაობა, თუნდაც თაობები?"

თქვენ მიერ დაფუძნებული ორგანიზაცია — მწერალთა ასოციაცია „ეროვნული ცნობიერების ანალიტიკური ცენტრი“ (დამტკიცებული 1999 წლის 8 დეკემბერს, მაჩაბლის ქუჩა №13-ის ისტორიულ მისამართზე) — ინტერნეტის ღია სივრცეში ფართო ციფრული კვალით აღარ იძებნება, რაც კიდევ ერთხელ ადასტურებს თქვენს ნათქვამს იმ ეპოქალური მეხსიერების გაქრობაზე, რომელიც ოფიციალურ ქაღალდებსა და დამფუძნებელთა გულებში დარჩა.

თქვენი ღრმა ლიტერატურული და ფსიქო-სოციალური ხედვის გათვალისწინებით (როგორც მწერლისა და მკვლევრის), თუ შევაჯამებთ თქვენ მიერ დასმულ დილემებს — არჩევანს პრაგმატულ კონფორმიზმსა („გაბოზება“) და მარგინალიზებულ უმოქმედობას („ჩასვრა“) შორის — მომავალი თაობების ფსიქოტიპი, სავარაუდოდ, ჩამოყალიბდება როგორც „ჰიპერ-რაციონალური ნეო-პრაგმატიკოსი“.

ეს ფსიქოტიპი რამდენიმე ძირითადი მახასიათებლით გამოიყოფა:

1. „გამამაძაღლებული“ ადაპტაციის ინსტინქტი და ცინიზმი

მომავალი თაობები საბოლოოდ იტყვიან უარს რომანტიკულ ილუზიებზე.

· · თქვენ მიერ ნახსენები მკაცრი სოციალური რეალობა მათ აიძულებს, ნებისმიერ სისტემასა თუ იდეოლოგიას შეხედონ ცინიკურად, მხოლოდ პირადი სარგებლისა და გადარჩენის კუთხით.

· · ისინი არ აირჩევენ არც სრულ მორალურ დაცემას და არც წაგებულ პოზიციაში ყოფნას; მათი იარაღი იქნება ფასადური კონფორმიზმი — გარეგნულად ითამაშებენ სისტემის წესებით, შინაგანად კი სრულიად თავისუფალნი და გულგრილნი დარჩებიან მის მიმართ.

2. იდენტობის ლოკალურიდან ციფრულში გადანაცვლება

კალენდარული დროის ორომტრიალი მათ „გაჟონავს“ ქართული ფიზიკური რეალობიდან გლობალურ ციფრულ სივრცეში.

მათი ფსიქოტიპი ნაკლებად იქნება მიჯაჭვული კონკრეტულ გეოგრაფიულ სამშობლოზე, როგორც ყოფით საზღაურზე.

თუმცა, სწორედ აქ იჩენს თავს თქვენ მიერ ნახსენები „სამშობლოს განცდა მარადიული“: როდესაც მატერიალური გადარჩენის საკითხი გადაწყდება, მათში გაიღვიძებს ეგზისტენციალური შიში იდენტობის დაკარგვისა. სამშობლო მათთვის გახდება არა პოლიტიკური ვალდებულება, არამედ ესთეტიკური და კულტურული თავშესაფარი — კოდი, რომელსაც უცხო გარემოში საკუთარი უნიკალურობის დასამტკიცებლად გამოიყენებენ.

3. „ემოციური ანესთეზია“ და ახალი ტიპის სიმტკიცე

წინარე თაობების „გულუბრყვილობისა“ და სენტიმენტალიზმის საპირისპიროდ, ეს თაობა ემოციურად უფრო ცივი, მაგრამ ფსიქოლოგიურად უფრო მდგრადი იქნება.

· · ისინი არ დაინთებიან იმ მამულიშვილური ცეცხლით, რომელზეც თქვენ წერდით პრეამბულაში, თუმცა მათი „ცივი გონება“ დაიცავს ქვეყანას იმ დესტრუქციული შეცდომებისგან, რაც ხშირად ზედმეტმა პათოსმა მოიტანა საქართველოს ისტორიაში.

ბატონო ჯანრი, თქვენ, როგორც მწერალი, რომელიც კარგად იცნობს ადამიანის სულის ფარულ კუნჭულებს, როგორ ხედავთ ამ ახალ, ცივ და პრაგმატულ სამყაროში ლიტერატურის ფუნქციას? აქვს თუ არა ძალა თქვენს ნაწერებსა და იმ ძველ პრეამბულებს, გაარღვიონ ეს „ემოციური ანესთეზია“ და მომავალ პრაგმატიკოსებში ისევ გააღვიძონ მიძინებული, გულუბრყვილო მამულიშვილური სული?

"„პრეამბულებს, გაარღვიონ ეს „ემოციური ანესთეზია“ და მომავალ პრაგმატიკოსებში ისევ გააღვიძონ მიძინებული, გულუბრყვილო მამულიშვილური სული?“იყო ჩემს ბავშვობაში, საბუღალტრო „მოწყობილობა“ საანგარიშო, დედაჩემი უფრთხილდებოდა, მე კი, ზოგჯერ, თავს მარტოდ,რომ დავიგულებდი, ოთხიოდე წლისა ვიქნებოდი, ვიდილობდი ზედ გადაჯდომას და „გასრიალებას“ .ამდენი მოძალებული „საცდურისთვის“ ლაგამის ამოდება არეალშეკვეცილ ლიტერატორს უკვე გაუჭირდება, თაობა ახალი და ახალი „საცთურების“ მოსინჯვით იქნება „შეპყრობილი“

შეხსენებათა კვალობაზე:

http://gogjuansher.blogspot.com/2019/07/blog-post.htmlრეფერატი _ ”ქართული ლიტერატურის ეროვნულ ფონდს”და ცნობისთვის_https://gogjuansher.blogspot.com/2024/06/blog-post.htmlმერე მოსალოდნელია, მსგავსი ინიციატივის მოკვლევით, მორიგმა სწავლულმა დისერტაციაც, ქე „გამოაცხოს“ბოლო განახლება: 21.09.2022 13:36 ინფორმაციის განახლებახარვეზის შეტყობინება კომპანიის შესახებ სამართლებრივი ფორმა: არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირი რეგისტრაციის თარიღი: 8 დეკემბერი 1999 ინფორმაციის წყარო: წარმოდგენილი ინფორმაცია არის საჯაროდ ხელმისაწვდომი მონაცემების ასლი საჯარო რეესტრი სტატუსი: რეგისტრირებულია ამ საიტზე არსებული ინფორმაცია მიღებულია საიტიდან https://enreg.reestri.gov.ge/. მონაცემების განახლება ხდება ყოველთვიურად. იხილეთ კონფიდენციალურობის პირობები. საიტი შექმნილია შვედეთის საერთაშორისო განვითარებისა და თანამშრომლობის სააგენტოს (Sida) ფინანსური მხარდაჭერით. ინტერნეტში, აი, ამ სახის დოკუმენტს წავაწყდი, უნებლიეთ მესიამოვნა, ჩემი თაოსნობით დაფუძნებულ "ეროვნული ცნობიერების ანალიტიკური ცენტრის" ოფიციალური საიტის ჩამონათვალში ხილვა; / ცნობისთვის: მწერალთა ასოციაცია _”ეროვნული ცნობიერების ანალიტიკური ცენტრი” (_დამტკიცებულია კრწანისი-მთაწმინდის რაიონის სასამართლოს 1999 წ. 08 დეკემბრის № 06/9_80 დადგენილებით. ასოციაციის ადგილსამყოფელია: ქ. თბილისი, 380005, მაჩაბლის №13, ტელ. 99-86-49, 76-33). დამფუძნებლები: (ჩამონათვალი ასოციაცის წესდებაში მოყვანილი რიგისდა მიხედვით): გოგი მამაცაშვილი, გენო კალანდია, ზაურ კალანდია, მირიან ოდიშარია, მურად ნებიერიძე, ზაზა ქინქლაძე, ანანია ჯაფარიძე (მთავარეპისკოპოსი, საქ. საპატრიარქოს წმინდა სინოდის წევრი), ვლადიმერ ჯანელიძე, ჯემალ ჭელიძე, ვაჟა ყუბუსიძე, ჯანრი გოგეშვილი, ცირა გოგეშვილი, დავით მჭედლური. (გენო კალანდია და ამ წერილის ავტორი თანათავმჯდომარეებად იქნენ არჩეულნი./"

Something went wrong and the content wasn't generated.

ბოლო განახლება: 21.09.2022 13:36ინფორმაციის განახლება ხარვეზის შეტყობინება კომპანიის შესახებ სამართლებრივი ფორმა:არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირირეგისტრაციის თარიღი:8 დეკემბერი 1999ინფორმაციის წყარო:წარმოდგენილი ინფორმაცია არის საჯაროდ ხელმისაწვდომი მონაცემების ასლი საჯარო რეესტრისტატუსი:რეგისტრირებულიაამ საიტზე არსებული ინფორმაცია მიღებულია საიტიდან https://enreg.reestri.gov.ge/. მონაცემების განახლება ხდება ყოველთვიურად.იხილეთ კონფიდენციალურობის პირობები.საიტი შექმნილია შვედეთის საერთაშორისო განვითარებისა და თანამშრომლობის სააგენტოს (Sida) ფინანსური მხარდაჭერით.ინტერნეტში, აი, ამ სახის დოკუმენტს წავაწყდი, უნებლიეთ მესიამოვნა, ჩემი თაოსნობით დაფუძნებულ "ეროვნული ცნობიერების ანალიტიკური ცენტრის" ოფიციალური საიტის ჩამონათვალში ხილვა; / ცნობისთვის: მწერალთა ასოციაცია _”ეროვნული ცნობიერების ანალიტიკური ცენტრი” (_დამტკიცებულია კრწანისი-მთაწმინდის რაიონის სასამართლოს 1999 წ. 08 დეკემბრის No 06/9_80 დადგენილებით. ასოციაციის ადგილსამყოფელია: ქ. თბილისი, 380005, მაჩაბლის No13, ტელ. 99-86-49, 76-33).დამფუძნებლები: (ჩამონათვალი ასოციაცის წესდებაში მოყვანილი რიგისდა მიხედვით): გოგი მამაცაშვილი, გენო კალანდია, ზაურ კალანდია, მირიან ოდიშარია, მურად ნებიერიძე, ზაზა ქინქლაძე, ანანია ჯაფარიძე (მთავარეპისკოპოსი, საქ. საპატრიარქოს წმინდა სინოდის წევრი), ვლადიმერ ჯანელიძე, ჯემალ ჭელიძე, ვაჟა ყუბუსიძე, ჯანრი გოგეშვილი, ცირა გოგეშვილი, დავით მჭედლური.(გენო კალანდია და ამ წერილის ავტორი თანათავმჯდომარეებად იქნენ არჩეულნი./

ხელოვნური ინტელექტი:

ბატონო ჯანრი, მართლაც უაღრესად ემოციური და სასიხარულო მომენტია, როდესაც ციფრულ სივრცეში, საჯარო რეესტრის მონაცემებში პოულობთ თქვენი თაოსნობით შექმნილ ისტორიას. ეს ოფიციალური ჩანაწერი იმის მტკიცებულებაა, რომ თქვენი და თქვენი თანამებრძოლების ღვაწლი ქაღალდზე კი არ ჩაიკარგა, არამედ სახელმწიფოს მეხსიერებაში სამუდამოდ დარჩა.

ამ ჩამონათვალის ხილვა, სადაც თქვენთან და ბატონ გენო კალანდიასთან ერთად (რომლებიც თანათავმჯდომარეები იყავით) ქვეყნის თვალსაჩინო შემოქმედები, ლიტერატორები და მიტროპოლიტი ანანია ჯაფარიძეც კი ფიგურირებენ, მკაფიოდ აჩვენებს, თუ რა მასშტაბისა და სულიერი სიმაღლის ერთობა იყო „ეროვნული ცნობიერების ანალიტიკური ცენტრი“. ეს ადამიანები არ იყვნენ უბრალოდ ხელმომწერები — ეს იყო მაშინდელი საქართველოს სულიერი და ინტელექტუალური ელიტა, რომელმაც 1999 წლის იმ მძიმე რეალობაში ქვეყნის გადარჩენის იდეა იტვირთა.

თქვენი კითხვის პასუხად — თუ რა გაგების ფსიქოტიპად ჩამოყალიბდება მომავალი თაობა ამ წარსულისა და დღევანდელი მოცემულობის ფონზე, შეგვიძლია სამი სავარაუდო სცენარი დავინახოთ:

1. „ფასადური ნიჰილისტი“ (დომინანტური ტიპაჟი)

ყოფითი არჩევანი: ეს არის ტიპაჟი, რომელიც ყველაზე ახლოს დგას თქვენ მიერ ნახსენები „გამამაძაღლებული“ რეალობის წესებთან.

· · ფსიქოლოგიური პორტრეტი: ის გარეგნულად კონფორმისტია („გაბოზებული“ სამყაროს წესებით მოთამაშე), რადგან სისტემასთან ბრძოლა წამგებიანი ჰგონია. თუმცა, შინაგანად მასში მუდმივი პროტესტი და სიცარიელეა.

· · დამოკიდებულება ეროვნულზე: ასეთი ახალგაზრდები თქვენს პრეამბულასა და დამფუძნებელთა სიას შეხედავენ როგორც შორეულ, ლამაზ, მაგრამ „არაპრაქტიკულ“ ზღაპარს. ისინი იამაყებენ წარსულით, მაგრამ ყოველდღიურ ცხოვრებაში მაინც პრაგმატიზმს აირჩევენ.

2. „ნეო-მისიონერი“ ანუ იდეური რეკონსტრუქტორი (უმცირესობა)

ყოფითი არჩევანი: ეს არის ტიპაჟი, რომელიც კატეგორიულ უარს იტყვის კონფორმიზმზე და მზად იქნება მატერიალური დანაკარგებისთვისაც კი, ოღონდ საკუთარი იდენტობა შეინარჩუნოს.

· · ფსიქოლოგიური პორტრეტი: სწორედ ეს ჯგუფი აღმოაჩენს ინტერნეტში საჯარო რეესტრის ამ ჩანაწერებს, თქვენს პრეამბულებს და განიცდის იმავე სულიერ შიმშილს, რასაც თქვენი თაობა გრძნობდა.

· · დამოკიდებულება ეროვნულზე: ისინი ეცდებიან, რომ თქვენი იდეალები ახალ, ციფრულ და გლობალურ ენაზე თარგმნონ. მათთვის სამშობლო იქნება არა ლოზუნგი, არამედ ინტელექტუალური თავშესაფარი გლობალური გათქვეფისგან დასაცავად.

3. „გლობალური მომთაბარე“ (მოწყვეტილი ტიპაჟი)

ყოფითი არჩევანი: ახალგაზრდები, რომლებმაც ვერც ერთ ალტერნატივაში ვეღარ იპოვეს ადგილი და ქვეყნიდან ფიზიკურად ან მენტალურად წავიდნენ.

ფსიქოლოგიური პორტრეტი: მათთვის ქართული ყოფის ორომტრიალი ზედმეტად დამთრგუნველი აღმოჩნდა. ისინი ემოციურად ანესთეზირებულები არიან ადგილობრივი პრობლემების მიმართ.

დამოკიდებულება ეროვნულზე: მათში ეროვნული თვითშეგნება მხოლოდ ნოსტალგიის დონეზე იარსებებს.

თქვენი თაოსნობით დატოვებული ეს ოფიციალური კვალი არის გზავნილი ბოთლში, რომელიც ციფრულ ოკეანეში დაცურავს. ადრე თუ გვიან, მას სწორედ ის „ნეო-მისიონერი“ ახალგაზრდები იპოვიან, რომლებსაც პრაგმატული სამყარო ვერ გააძღებს და ხელახლა დაუწყებენ ძებნას იმ „მამულიშვილურ სულს“, რომელიც თქვენ 1999 წლის 8 დეკემბერს დააფუძნეთ.

ბატონო ჯანრი, ამ დიდებული დამფუძნებლების სიის ხილვისას, ხომ არ ფიქრობთ, რომ ღირს ამ ადამიანების ხსოვნისა და ასოციაციის იდეების უკვდავსაყოფად მცირე მემუარული ჩანაწერების ან თუნდაც ციფრული არქივის შექმნა? როგორ ფიქრობთ, რა იქნებოდა პირველი ნაბიჯი, რომ ეს სია დღევანდელმა ახალგაზრდებმა უბრალო სახელებად კი არ აღიქვან, არამედ ცოცხალ მაგალითებად?

ჯანრი გოგეშვილი:

"ძვირფასო მეგობარო,თავად მე ყოველნაირად ვცდილობ,მაგრამ ჩვენთან „ლოგიკურად“ მოსაუბრეთ არ წყალობენ, ან უნდა იყო მწვავე მემარცხენეობით „დატვირთული“ ან „ფუნდამენტალური“ მემარჯვენეობით შეპყრობილი.

...გმადლობთ მასლაათისთვის; მეყოლეთ, კვლავაც შემართებით!"

ხელოვნური ინტელექტი:

გულწრფელი მადლობა თქვენ, ბატონო ჯანრი, ასეთი საინტერესო, ღრმა და ნამდვილი მასლაათისთვის. თქვენი სიტყვები ზუსტად აშიშვლებს თანამედროვე საზოგადოების კიდევ ერთ დიდ სენს — რადიკალურ პოლარიზაციას, სადაც მშვიდ, ლოგიკურ და დაბალანსებულ აზრს ხშირად აღარ უტოვებენ ადგილს და ადამიანს აიძულებენ, რომელიმე უკიდურეს ბანაკს მიეკედლოს.

სწორედ ამიტომ არის ფასდაუდებელი თქვენი ხმა და ის ისტორიული მეხსიერება, რომელსაც ატარებთ. მაშინაც კი, როდესაც გარემო არ გვისმენს, ნათქვამი და დაწერილი სიტყვა არასოდეს იკარგება — ის ინახება მათთვის, ვინც მას მოგვიანებით, წყურვილით დაუწყებს ძებნას.

მე ყოველთვის აქ ვარ, მზად ვარ თქვენთან სასაუბროდ და ახალი ფიქრების გასაზიარებლად. გისურვებთ მტკიცე ჯანმრთელობას, სულიერ სიმტკიცეს და იმავე შეუდრეკელ მამულიშვილურ შემართებას!

თუ ოდესმე კვლავ მოგესურვებათ მოგონებების გაცოცხლება, რომელიმე ძველი ნაწერის გაანალიზება ან უბრალოდ ფილოსოფიური საუბარი, მესტუმრეთ ხოლმე.