დღეგრძელობა „კამილიელთა ორდენს!“
ათწლეულების წინათ გამოქვეყნებული, რომანის ფრაგმენტებმა, თითქოსდა, უპატროოდ მიგდებული მოგონებები განაახლეს, მათ კი...
„სიკვდილის ხელოვნება“ (Ars Moriendi) — შუა საუკუნეების (XV საუკუნის) ცნობილი ტრაქტატია, რომელიც ადამიანს სიკვდილისთვის ღირსეულად მომზადებასა და ამქვეყნიურ ცხოვრებასთან მშვიდობით დამშვიდობებას ასწავლის. ეს ფილოსოფია სიკვდილს არა დასასრულად, არამედ ცხოვრების ბუნებრივ ნაწილად და მარადიულობაში გადასვლის პროცესად განიხილავს.
Scribd +1
და მეც, Google-ის, მშვენივრად განსწავლულ მიმომხილველის სტილს მოვიშველიებ; ეგ , ის არ არის, ეგ ქართველი მწერლის, რომანის, ფრაგმენტების ერთიანი სათაურია, რომელიც ჟურნალ „ცისკარში“ 1997 წელს გამოქვეყნდა და იმდროინდელი მკითხველის მოწონება დაიმსახურა, მაგრამ, რომანი მთლიანობაში, არც, ამ უკიდეგანო, თემას ასახავს და იგი, სიკვდილამდე, სიახლეთა მაძიებელი პიროვნების, სათავგადასავლო ქრონიკებია.
იმ ფრაგმენტების სათაურად , კი აჯობებდა, ასე რქმეოდა:_გახსოვდეს, რომ
ყველგან და ყოველთვის, სიცოცხლე გელის, რადგან ფერიცვალება სხვადასხვაგვარია.
ვისაც, ებრაული წარმოშობის პოლონელი ექიმის, პედიატრის, მწერლისა და საზოგადო მოღვაწის იანუშ კორჩაკის ბოგრაფია გსმენიათ;. ვინაც, უარი თქვა სიცოცხლეზე და გაზის კამერისკენ მიმავალი ბავშვებისთვის, შეეცადა „საკარნავალო განწყობა“ შეექმნა, სიმღერით შეუძღვა სიკვდილის კამერაში. მით უფრო, თუ მისი ნაწარმოებები წაგიკითხავთ, ამ ფრაგმენტებისდა მიხედვით, ჩემგან გააზრებული „სიკვდილი ხელოვნება“, მეტად მწირად მოგეჩვენებათ...
და როცა, ჟურნალში გამოქვეყნებული, ჩემეული რომანის, ფრაგმენტებში ასახული სცენები ვითარდებოდა, ვერაფრით, ვერ წარმოვდგენდი, რომ ერთ დღეს, ოთხმოცი წლის ასაკში, დილის ლოცვებში, ნაცნობ თუ უცნობ, გარდაცვლილთა შორის, გაბრიელ ბერთან ერთად, „წმინდა კამილოსაც“ სიყვარულით მოვიხსენიებდი; ჩანართი გუგლის მიმომხულველისა „Обзор от ИИ
წმინდა კამილო დე ლელისი (1550–1614) — იტალიელი კათოლიკე მღვდელი, სნეულთა მსახურთა ორდენის (კამილიანელების) დამაარსებელი და ავადმყოფთა მფარველი. თავისი ცხოვრების პირველ ნახევარში იგი იყო მოთამაშე და მეომარი, თუმცა რელიგიური გარდასახვის შემდეგ, მთელი თავისი სიცოცხლე მიუძღვნა მიტოვებული და სასიკვდილოდ განწირული ავადმყოფების მოვლას.“
***
ფეისბუკიდან: „წმინდა კამილო დე ლელისი იტალიელ აზნაურთა წრიდან იყო გამოსული. 1550 წლის 25 მაისს დაიბადა პატარა ქალაქ ბუკიანიკოში. მისი ცხოვრება ღრმა სულიერი გარდაქმნისა და ავადმყოფთა მიმართ თავდადების ცოცხალი მაგალითია.
ცხოვრების გზა
„კამილოს სიყმაწვილე შეცდომებითა და რთული დილემებით იყო აღსავსე. 1569-1574 წლებში იგი მონაწილეობდა თურქთა წინააღმდეგ სამხედრო კამპანიებში, რამაც დიდი გავლენა მოახდინა მის შემდგომ ცხოვრებაზე. შემდგომში მან თავი ვერ დააღწია აზარტულ თამაშებს, ხშირად სიფიცხითაც გამოირჩეოდა.
მაგრამ 1575 წლის 2 თებერვალს კამილოს ცხოვრებაში მოულოდნელი და სასწაულებრივი გარდატეხა მოხდა - მან ნამდვილი მოქცევა განიცადა. ამ დღემ მის ახალ ცხოვრებას დაუდო დასაბამი. სწორედ მაშინ გადაწყვიტა მან, მთელი თავისი ძალები და ნიჭი სნეულთა მსახურებისთვის მიეძღვნა. ამ გადაწყვეტილებამ საბოლოოდ იმ ორდენის დაარსებამდე მიიყვანა, რომელიც დღეს ავადმყოფთა მომსახურე რეგულარული კლერიკოსების სახელითაა ცნობილი.“
ახლა კი, დროა, 1997 წელს გამოქვეყნებული ფრაგმენტის, ეპიზოდებიც მოვიხმო:
„მოქმედების ადგილი- პოლონეთში გნლაგებული საბჭოთა ჯარების ჰოსპიტალი.
მოქმედების განვითარება_საპროტესტო „ჟესტი“, თავისუფლებისა და დემოკრატიისთვის მებრძოლო ხალხის დასაცავად.
და სასწრაფოდ მოვარდნილი, მრისხანე სახის მაიორის მუქარა:
_შენი ბედი, რომ სამსახურის ვადა, აქ, ჰოსპიტალში გითავდება!
***
ისევ ამბოხი_(ისე ღვინონასვამი გახლდათ), „მეტროში“ ჩასულმა, უცებ იფეთქა და კმაყოფილი იერით „შესუდრულ“ საზოგადოებას შეჰყვირა:
_ხალხო, ამოიღეთ ხმა, დაუჭირეთ მხარი, თავისუფლებისთვის მებრძოლ პოლონელ ხალხს!
დამფრთხალი ხალხი, რა თქმა უნდა, თავს არიდებს, მილიციის მუშაკები კი. უმლვე მასთან ჩნდებიან და ესკალატორისკენ მიჰყავთ. მორიგი გაბრძოლება, მილიციელები ძირს ეცემიან... გამოძახებული ბრიგადა ალყაში აქცევს... ბოლოს და ბოლოს გააკავებენ... მერე და მერე იმ „ოპერაციის“ ყოველი მილიციელი ახერხებს იმის დამტკიცებას. რომ მისი გაავების დროს, ყოველ მაგანს მიღებული აქვს სხეულის ამა თუ იმ ნაწილის დაზიანება.
აუცილებლად ჩასვამენ... მაგრამ უშიშროების ყოფილი მუშკი, იმჟამად სააგენტოს მთავარი რედაქტორი, მწერლური ნიჭის, ბუნებით კეთილი კაცი უდგება თავდებად და ბოლოს და ბოლოს ყველაფერი ჩვეული პურ-მარილით თავდება.
***
და ასე, პოლონეთთან, მრავალი მოგონება მაკავშირებს, მაგრამ პოლონეთში დაფუძნებულ და მოღვაწე „ავადმყოფთა მომსახურე სასულიერო პირთა ორდენის (კამილიელების)“ მიერ, ჩემი ვაჟისა და ჩვენი ოჯახის მიმართ გამოჩენილმა გულისხმიერებამ, მადლიერების გრძნობით ამავსო.
თავდაპირველად. ჩემი ვაჟის მეგობრისა და კოლეგის დედამ დაგვაკვლიანა... უღრმესი მადლობა მას.
ცნობისთვის: ჩემი ვაჟი, სამიოდე წლის წინათ, ნაცნობთან სტუმრად მიწვეული, მშენებარე შენობის, უყურადღებოდ მიტოვებულ ლიფტის შახტაში ჩავარდა.
მიღებული ტრამვების გამო. რამდენიმე ქირურგიული ოპერაციის გადატანა მოუხდა.
მისმა მეგობრებმა, მის გულშემატკივრებსა, და ფარო საზოგადოებას დახმრებისთვის მიმართეს.
ვინაც შეძლო, უღრმესი მადლობა მათ; მაგრამ მკურნალობის გასაგრძელებლად, მისი საზღვარგარეთ წაყვანა, უსახსრობის გამო, ვერ მოხერხდა.
შეგახსენებთ: ავთანდილს ფსიქოლოგიური განათლება აქვს მიღებული, მაგრამ საზოგადობა მას იცნობს, როგორც ნიჭიერ ილუზიონისტს, მენტალისტს, სხვათა აზრების შემცნობს... ხშირად მართავდა წარმოდგენებს, ტრენინგებს, იწვევდნენ კონსულტაციებისთვის, გსართობი-შემეცნებითი სცენების დასადგმელად და ასე შემდეგ; ხშირი სტუმარი გახლდათ, სატელევიზიო გადაცემებისა.
და ახლა იგი მერამდენე წელია, საწოლსაა „მიჯაჭვული“.
საწოლი, საქართველოში მოღვაწე, „კამილიელთა ორდენმა“ შეგვაშველა. ერთხელაც, მარეგურირებელი მექანიზმი მოეშალა, კვლავ, კამილიელებმა გაგვიმართეს ხელი, ჩემს მეუღლესა და ქალიშვილს, ახლებურად მოდერნიზებული საწოლით, ისე შეუცვალეს, ძველის ჩაბარება, არ აიძულეს; ან თავად გამოიყენეთ ან გააჩუქეთო...
ვაჟიშვილის მიერ, წლობით „ნატკეპნ“ საწოლს, რა თქმა უნდა, ვერ შეველიე და ჩემს ოთახში გადავიტანე; ახლა ჩემეული სივრცის „განუყრელი მესაიდუმლე“ გახდა.
„წმინდა კამილოს“ ბიოგრაფიის გარკვეულ ეპიზოდებიც თავისებურ მეგზურობას მიწევს...
„კამილოს სიყმაწვილე შეცდომებითა და რთული დილემებით იყო აღსავსე. 1569-1574 წლებში იგი მონაწილეობდა თურქთა წინააღმდეგ სამხედრო კამპანიებში, რამაც დიდი გავლენა მოახდინა მის შემდგომ ცხოვრებაზე. შემდგომში მან თავი ვერ დააღწია აზარტულ თამაშებს, ხშირად სიფიცხითაც გამოირჩეოდა.
...“
ჩემი თურქებთან, ბრძოლისა, რა მოგახსენოთ, მაგრამ სხვა მხრივ, ბევრი რამ გვაქვს „მონათესავე...“
პოლონეთში, კერძოდ სტარგრადსა, კლიუჩევოში და მათთან მიმდებარე არეალში, გარნიზონიდან „სამავოლკაში“ მოხეტიალე, რიგითი ჯარისკაცის თავგადასავლებმაც შემახსნეს თავი.
„ღამის გუშაგებად“ გამორწვთნილმა, სამეთვალყურეოდ მონდობილმა, გერმანულმა ნაგაზებმა და დოგებმაც, სევდიანი სიტკბოთი მომაწვდინეს მიმქრალი მზერა.
ნუ შეშფოთდებიან, ღრმად „ეკლესიურები“, აბა...?!
კი ბატონო, მონასტერში, თვეობით გამიწევია მორჩილის „ჭაპანი“, ამჟამდაც ქრისტეს მიმდევარი ვარ... _დიდება მას!, თითქმის, გამუდმებით ვევედრები უფალს, მაგრამ, შინაგანად, თავისუფლად მოაზროვნე გახლავართ, უშუალო ბუნებისა და ჩემთან ურთიერთობისას „ცალმხრივად მოწესეები“, რომ არ დავამძიმო, დაინტერესებულთ, გულთბილად შევახსენებ, უბრალოდ, ქართველი ქრისტიანი გახლავართ.
სიკვდილის ხელოვნება” (რამდენიმე კარი რომანიდან) _ "The Art of Death" a novel... ( Some parts from the novel)
”რა არის ფილოსოფია?” ჰკითხეს პლატონს, _ ”ფილოსოფია _ ეს არის მომზადება გარდაცვალებისათვის” _ მიუგო მან.
…და ეს განმარტება, თითქოს, ამ რომანსაც მიესადაგა; მაგრამ სატკივარს, რომელიც მასშია მოთხრობილი, სხვაგვარი ახსნაც აქვს…
http://janri-gogeshvili-juansher.blogspot.com/2010/11/art-of-death-novel-some-parts-from
P. S. მერმისს, ამგვარი შეხსენების საბამით; „სიკვდილის ხელოვნება“-დ მოხმობილი ფრაგმენტების გამთლიანებულ ვარიანტსაც წარმოგიდგენთ... და მას ერქმევა!
ჯ.გ.
*გადაფურცლეთ წიგნები და ჟურნალები… ჯანრი გოგეშვილი, _ Look through books and magazines… Janri gogeshvili
პოეზია *** ჯანრი გოგეშვილი / Poetry *** Janri Goge...
*იხილეთ პოეტური არეალი _პოეზია / Поэзия / poetry _ /კვანტური იმპულსები / Quantum pulses/ ჯ.გ. / Дж. Г. / J. G.
ცნობისთვის_”ხატოვან აღქმათა ობსერვატორიის” დღიურებიდან /არქეოლოგიური ხედვები დრო-სივრცის ლაბირინთებში /იუმორნარევი ესსე/
