ხატოვანი მოტივაციები /ლიტერატურულ-შემეცნებითი ჟურნალი: მოუსვით აქედან! /იუმორნარევი ნოველა/ ჯანრი გოგეშვილი

მოუსვით აქედან! /იუმორისტული ნოველა/

ალიონზე, აივანზე გასული, საგანგებოდ ონკანთან დასველებული, პურის ნაჭრების დაქუცმაცებას და ქვემოთ მობინადრის, სართულის მთელ სიგრძეზე „განრთხმელი“ აივნის, მოალუბრისფერო ალუმინით გადახურულ სახურავზე მიმობნევას ვიწყებდი.

კი, კარგა ხნის მანძილზე, თითქმის უნებლიეთ წამოფრთხიალდებოდა მეხსიერებაში: „იფრინონ და იღუღუნონ მტრედებმა,“

ძალზე ბევრისთვის, ადვილად მისავედრია, ჩემს მიერ, უნებლიეთ, აჩემებული სიტყვები, საყოველთაოდ დაფასებული კომპოზიტორის, საყოველთაოდ საყვარელი სიმღერიდან გახლავთ.

მაგრამ, მთავარი ის იყო, ამ დროს, ქვემორე, მოალუბრისფერო შეფერილობის სახურავზე, მართლაც მოღურუნე მტრედები ისხდნენ და თითქოს, მეგობრულად მიირთმევდნენ, ჩემს გადაყრილ პურის ნატეხებიდან „აკენკილ“ ულუფებს.

ეს ამბავი იქედან, დაიწყო, როცა ერთხელაც, ჩემებმა, ჩვენი სასადილო ოთახში გაზის ქურის ზემოთ დამონტაჟებულ სავენტილაციო მილს მისაერთებელ რკალისებურ გადამყვანში, თავად მილში ჩამოვარდნილი მტედის ბარტყის ფრთხიალი აღიქვეს, ჩემმა ქალიშვილმა, არ დააყოვადა და თავისებური სიმარჯვით, ჩვენდა უნებლიეთ დატყვევებული ფრინველი გამწოვი მილიდან გამოიყვანა, მალევე გამოღებულ ფანჯარში გაუშვა.

-ბარტყი ყოფილა!-მივადევნე მე.

-ოღონდ,მთლად ხუნდი არა!_თითქოს ნიშნი მომიგო შვილმა.

დაბინდებისას აივანზე გასულმა, ქვემორე სახურავის, აღმოსავლეთ მხარეს, წინა დღით, ტყვეობიდან დახსნილი მტრედი შევნიშნე ,ახლა, არც ისე პატარა და უმწეო ჩანდა...

„ალბათ შია...“ გავიფიქრე უნებლიეთ და სამზარეულოდან პურის ნატეხი გამოვიტანე, პირდაპირ მისკენ მოვისროლე, იგი წამოფრინდა, თითქოს ირიბად გამომხედა და მალევე დაეშვა ნატეხთან. გავიხარე, შინაურად მიმიჩნია მეთქი და ოთახში შევბრუნდი.

მალე ქვემორე სახურავზე, სხვა მტრედებიც ღუღუნებდნენ, ყველა, არა, მაგრამ აშკარად ჩანდა, ყველა იქ მსხდომნი, პურს ელოდებოდა.

დაიწყო, მორიგი ეტაპი, ჩემი და მტრედების მეგობრობისა, უფრო მართალი, რომ ვიყო, მე ყოველ დილით ჩვეულებისამებრ მათ ვემსახურებოდი… ოდნავი ცვლილება, ის გახლდათ, რომ უნებლიეთ საკუთარი ხანდაზმულობის, უფრო საგულისხმოდ შეგრძნების „ბიძგით“, ჩემგან აჩემებული „მისამღერი“, საწყისი ხიბლით შეივსო, ანუ „უნდა დამიბერდე ტკბილად,. იფრინონ და იღუღუნონ მტრედებმა,..“

დღეები კი, ჩვეული მონაცვლეობით მიედინებოდა, ამასობაში, სხვადასხვა დღესა და დროის სხვადასხვა მონაკვეთში ოთხი მტრედი, ნებაყოფლობით ჩამოფრთხიალდა სავენტილაციო მილის რკალისებრ გადამყვანში, ჩემმა ქალიშვილმაც, ოთხივე მათგანი, თავისებური სიმარჯვით იხსნა განსაცდელისგან, ოთხივე ნორჩი იყო.

მერე „მოპურადე“ დამოღუღუნე მტრედებში, „ტყვეობიდან“ დახსნილთა ამოცნობით ვერთობოდი; მათ ახლოს პურის დამატებით ულუფას ვაგდები. მალევე შევამჩნიე, რომ ჩემგან, მათი ამგვარი „გამორჩევა“ დანარჩენ მტრედებს აღიზიანებდა, განსაკუთრებით „მოთავეობით“ გამორჩეულთ და თითოეული მათგანის შვეწროება და განდევნა დაიწყეს, ისე რომ, ორიოდე დღის შემდეგ, დილაადრიან, ჩემს მიერ გამართულ „ნადიმზე“ არც ერთი მათგანი არ მოფრინდა. გავნაწყენდი, თუმც, მაინც ძველებურად გავაგრძელე „ხელგაშლილი“ მასპინძლობა, მერე მივხვდი, „გუნდში“, არცა წუხდნენ „განდევნილების“ გამო. პრიქით, ჩემგან გადაგდებული ნაჭერის დაუფლებისთვის „მტრედულ აქტივობას“ ცხარედ განაგრძნობდნენ.

- მგონი გონიათ, თქვენი მომსახურების მიზნით გრანტი მაქვს მიღებული,ზოგჯერ, თქვენ, რომ არ გამეწბილებინეთ, ბოლო პურის ნაჭრები გამომიტანია, ხალხო, როგორ იქცევით?!-წამომცდა ერთხელაც. და იმის ნიშნად, რომ ქვემორე, მოალუბრისფერო სახურავზე მათ კინკლაობის „აკომპონიმენტით“ მიმდინარე „სერობა“, ჩემთვის მიუღებელი იყო. ხმამაღლა დავძახე: