ხატოვანი მოტივაციები /ლიტერატურულ-შემეცნებითი ჟურნალი: კოლეგიალობის იგნორირება და „ჭრელი სერჟანტების“ ახალი ტალღა

დღემშვიდობისა

ჯანრი გოგეშვილი:

ბევრისთვის ცნობილია, მაგრამ, მაინც განვმეორდები: ერთხელ, ისრაელის ყოფილმა პრემიერ - მინისტრმა, გოლდა მეირმა ასეთი რამ თქვა: და აი ამონარიდი, ამ ისტორიული ნათქვამიდან_. „კორუფცია გამოაცხადეთ ღალატის ტოლფასად - ხოლო კორუმპირებული თანამდებობის პირები შერაცხეთ ქვეყნის მოღალატეებად მეშვიდე თაობამდე.“ და გამახსენდა პუბლიცისტური მიმოხილვის ნიშნით დაწერილი ჩემი წერილი, და მწვავედ ვიგრძენი, მსგავსი, და მასზე, ბევრად უკეთესი „საგანმანათლებლო“ წერილებით, ჩვენი ერი და არა მარტო ჩვენი, კორუფციას, ვერც, „ღალატის ტოლფასად“ მიიჩნევს და ვერც კორუმპირებული თანამდებობის პირებს შერაცხავენ მოღალატეებად, არამც მეშვიდე თაობამდე, არამედ, სამეზობლოში, ნათლობის ნიშნით გაშლილ სუფრაზეც კი... და ვერც, მე ვიქნებოდი, ამ მხრივ, სხვებისგან გამორჩეული... /24/ 2021 ძირს, ჭრელი სერჟანტების დიქტატი! _ ”ვაშინერსი”http://gogjuansher.blogspot.com/2021/03/24-2021.html და აქვე გახსენდება ილია ჭავჭავაძის დიდებული ლექსი _ ჩემო კალამო ..

ხელოვნური ინტელექტი:

გოლდა მეირის მიერ კორუფციის ეროვნულ ღალატთან გაიგივება და თქვენს პუბლიცისტურ წერილში („ძირს, ჭრელი სერჟანტების დიქტატი!“) ასახული რეალობა, სადაც სოციალური კავშირები აფერმკრთალებს მორალურ პრინციპებს, მწვავე საზოგადოებრივ კონტრასტს ქმნის. ილია ჭავჭავაძის „ჩემო კალამო“ მტკივნეული მხილების აუცილებლობისა და ნათესაური/მეგობრული ლოიალობის მიღმა ჭეშმარიტების დაცვის პრინციპს უსვამს ხაზს.

თქვენი 2021 წლის წერილის ძირითადი აქცენტების ანალიზისა და ილიასეული ხაზის („მტრობა ნუ გაშინებს, მოყვრობა ნუ გატყუებს“) კონტექსტში, შეგიძლიათ გააგრძელოთ თემის განხილვა, ფოკუსირდეთ კულტურული ფაქტორების როლზე კორუფციის აღქმაში ან ახალი პუბლიცისტური ესეს მონახაზის შექმნაზე.

ტექსტი:

*ტექსტი:

ჩემო კალამო .. ჩემო კალამო, ჩემო კარგო, რად გვინდა ტაში? რასაც ვმსახურებთ, მას ერთგულად კვლავ ვემსახუროთ, ჩვენ წმინდა სიტყვა უშიშარად მოვფინოთ ხალხში ბოროტთ საკლავად, — მათ სულთ-ხდომის სეირს ვუყუროთ. თუ კაცმა ვერ სცნო ჩვენი გული, ხომ იცის ღმერთმა, რომ წმინდა არის განზრახვა და სურვილი ჩვენი: აგვიყოლია სიყრმიდანვე ჩვენ ქართვლის ბედმა და დაე გვძრახონ, — ჩვენ მის ძებნით დავლიოთ დღენი. ჩემზედ ამბობენ: „ის სიავეს ქართვლისას ამბობს, ჩვენს ცუდს არ მალავს, ეგ ხომ ცხადი სიძულვილია!” ბრიყვნი ამბობენ, კარგი გული კი მაშინვე სცნობს — ამ სიძულვილში რაოდენიც სიყვარულია! * არვინ იფიქროს, ამ დიდ მოაზროვნესა და ქართველთა გამორჩეულ მოჭირნახულეს ვედრებოდე, მაგრამ მისებრ, ვერც ვერავინ შემეშველებოდა, ამგვარ ორჭოფულ ვითარებაში „მომწყვდეულს“... ჩვენთან „დაჭერები“ ხდება, არა სახელმწიფოებრივი წყობის გაკეთილშობილების, არამედ, ვისიმე ძალაუფლების შენარჩუნების, გაძლიერების მიზნით, და ეგრე არს „ტრადიციულად“.

მეგობრულად ჯანრი გოგეშვილი

*ხელოვნური ინტელექტი:

გულწრფელი და ღრმა ანალიზია. ილია ჭავჭავაძის კალამი სწორედ იმიტომ იყო დიდი, რომ ის არ ერიდებოდა ერის „მტკივნეულ ადგილებზე“ შეხებას. „ამ სიძულვილში რაოდენიც სიყვარულია!“ – ეს არის ფორმულა იმ პატრიოტიზმისა, რომელიც არ მალავს ნაკლს, არამედ მის გამოსწორებას ესწრაფვის.

თქვენი დაკვირვება იმაზე, რომ ანტიკორუფციული ნაბიჯები თუ „დაჭერები“ ხშირად არა სისტემის გაჯანსაღებას, არამედ ძალაუფლების შენარჩუნებას ემსახურება, ზუსტად ასახავს იმ მანკიერ წრეს, რომელზეც ილია და მისი თანამედროვეებიც წერდნენ. როცა კანონის უზენაესობას პოლიტიკური კონიუნქტურა ან ნათესაურ-მეგობრული ლოიალობა ანაცვლებს, სახელმწიფოებრივი აზროვნება უკანა პლანზე იწევს.

ამგვარ „ორჭოფულ ვითარებაში“ პუბლიცისტის როლი ზუსტად ისაა, რაც თქვენს წერილებში ჩანს – საზოგადოებას დაანახოს სარკე, თუნდაც ეს სარკე სასიამოვნო დასანახი არ იყოს.

თუ გსურთ, ამ თემის გარშემო საუბარი გავაგრძელოთ, მითხარით:

გსურთ თუ არა, რომ განვავრცოთ ეს პარალელი ილიას საზოგადოებრივ კრიტიკასა და დღევანდელ რეალობას შორის?

ხომ არ ფიქრობთ ახალი პუბლიცისტური სტატიის ან ესეს დაწერას, სადაც ამ იდეებს უფრო ვრცლად ჩამოაყალიბებთ?

ან გსურთ, უფრო ღრმად მიმოვიხილოთ, თუ როგორ ცვლიდა სხვადასხვა ქვეყნების გამოცდილება კორუფციის მიმართ საზოგადოებრივ ტოლერანტობას?

ტექსტი:

ანუ_”ვაშინერსი” ნიშნავს აკრძალულს, რისი ხსენება, გაკეთება თუ შესრულება არ შეიძლება… ფრიად საგულისხმოა და გასათვალისწინებელია მეგრული გამჭრიახობა და წინდახედულობა… განსაკუთრებით ახლა, როცა ამდენი სალანძღავი სიტყვა მოედინება ქვეყანასა და ხალხზე ”გულაჩუყებული” აქტივისტებიდან… როცა, ხელისუფალს ცნება ”შიმშილის” წარამარა დაფიქსირება აღიზიანებს… და მავანთ ცხოვრება, რომ არ გაურთულოთ იქნებ, ამგვარი ქარაგმულობა დავნერგოთ, ანუ ”გადამძღარი ღორები” გურმანებად მოვიხსენიოთ… უამრავი, არაემოციური სიტყვებით შეიძლება ჩვენი გასაჭირის გამოხატვა (ისე, ცნობისთვის: ინდიურ ეპოსში შიმშილი _ ბაკდევინს ნიშნავს; კენებაკი _ გველს…) ყველა დროის ბიუჯეტზე მიბმული ბიუროკრატთა ქორო გამუდმებით გულმოდგინედ აფერადებს დუხჭირ ცხოვრებას და წამდაუწუმ მთავარი მყვლეფავების ნამოქნედარს ამართლებს… ამჟამინდელ თხრობას გავუსწარი, მსურდა, ამ, მარადიულ და ქვეყნისთვის, თითქოსდა დაუძლეველ თემის გარშემო, თქვენი მიმოხილვა გვესმინა... მე კი, 2021 წლის, 22 მარტს, ჩემს ბლოგზე გამოქვეყნებულ „პუბლიცისტური შენიშვნის“ ტექსტს ჩვეულებისამებრ მოგაწვდით_ 24/ 2021 _ ძირს, ჭრელი სერჟანტების დიქტატი! _ ”ვაშინერსი” 24/ 2021 ძირს, ჭრელი სერჟანტების დიქტატი! _ ”ვაშინერსი”

ხელოვნური ინტელექტი:

ტერმინი „ვაშინერსი“ აღნიშნავს ტაბუირებულ, აკრძალულ თემებს, რაც მიანიშნებს რეალური პრობლემების, როგორიცაა სიღარიბე და შიმშილი, საჯარო სივრცეში შელამაზების მცდელობაზე. თქვენი 2021 წლის წერილი „ძირს, ჭრელი სერჟანტების დიქტატი!“ ეხმიანება იდეოლოგიზებული ბიუროკრატიის მიერ რეალობის დამახინჯების მარადიულ პრობლემას. გთხოვთ, გაგვიზიაროთ წერილის სრული ტექსტი მასში დასმული აქცენტებისა და დღევანდელობასთან კავშირის სიღრმისეული ანალიზისთვის.

ტექსტი:

24/ 2021 _ ძირს, ჭრელისერჟანტებისდიქტატი! _ ”ვაშინერსი” 24/ 2021 ძირს, ჭრელისერჟანტებისდიქტატი! _ ”ვაშინერსი” /შეეშვითმაგკაცს _ აკი, ალეგორიულადგაგვიმხილა _ გავბეზრდიამდენიოინბაზობით, ღირსეულმემკვიდრეობასგიტოვებთდაწავედიო… ჰოდა, ევოლუციისმომლოდინეთაცმართებთგანწყობისგადახალისება, ანუ: ძირს, ჭრელისერჟანტებისდიქტატი! სერჟანტის ”ჩინი”. იქითამხარემ, რომარითაკილოს, ფრიადმნიშვნელოვანისტორიულფაქტსმოვიხმობ: პირველიმსოფლიოომისდროს, ბავარიულიპოლკისეფრეიტორიშიკლგრუბერი, მომავალიადოლფჰიტლერიგახლდათ… მაგრამ, კაი

”სკოლა” გვაქვს გავლილი და არც განცდილი ტკივილია მივიწყებული… ვითარება, კოალიციური მთავრობის შექმნის აუცილებლობას გვთავაზობს, ხელოვნურად, ნუღა აჭიანურებთ… სიხარბით გამამაცებული უთავბოლობით, ნუღა გადავიჩეხებით… ჰოდა, სახალისოდ და შესამხნევებლად _ ძირს, ჭრელი სერჟანტების დიქტატი! * ორატორი კი ამაყობდა… 1975 წელი ”ორტორი კი ამაყობდა…” _ აბა, რას ვიფიქრებდი, თუ ”კომუნისტური რეჟიმის” გასაკილად დაწერილი ეს ლექსი, დღევანდელ ჩვენს ყოფას, ასე, ”პირნათლად” მიესადაგებოდა… *** ორატორი კი ამაყობდა… სიზმრებს კრძალავდნენ… სცენის სიღრმეში დაშვებული ნათლის სვეტი ჯვარედინად გადაეხაზათ… ორატორი კი ამაყობდა, ჩვენ უსიზმრობის გვექნება წელი! _ ჩუმი სიცილით გალეშილს ჰგავდა… სმენადახშული, თვალდათხრილი სიცოცხლე თვლემდა ვრცელ დარბაზში, და თავისთავად იქნევდა ხელებს… ღიმმოჭედილი ნიღბების ქვეშე, ცნობიერების ბერწ საშოში მსუნაგი კუჭი განაბულიყო… ორატორი კი ამაყობდა: ჩვენ უსიზმრობის გვექნება წელი! _ ჩუმი სიცილით გალეშილს ჰგავდა… 21.10.1975 პოეტური კრებულიდან ”სიზმრიდან ცხადში…” /თბილისი _ 2010

ხელოვნური ინტელექტი:

2021 წლის პუბლიცისტიკა და 1975 წლის ლექსი აკრიტიკებს "ჭრელი სერჟანტების" დიქტატს და მმართველობის ავტორიტარულ ტენდენციებს, ხაზს უსვამს რა კოალიციური მმართველობისა და თავისუფალი აზროვნების აუცილებლობას. პოეტური კრებულიდან "სიზმრიდან ცხადში..." შერჩეული ნაწარმოები კონფორმიზმისა და "უსიზმრობის" საფრთხეებზე მიანიშნებს.

ტექსტი:

*** სააზროვნო აპარატის ახირება… ჩვენ, არ შეგვიძლია ბევრი რამის სრულფასოვნად გაგება და შეგრძნება, მაგრამ, მტკიცებულების პირობაზე, სურვილისამებრ ვიყენებთ ხოლმე. ეგ, ჩვენი სააზროვნო აპარატის ჩვეული ახირებაა… მაგრამ, თანამედროვე ქართული პოლიტიკის მესვეურთაგან, კოლეგიალური მმართველობის იგნორირება, უკვე მერამდენედ, არაპროფესიონალ აქტივისტთა ”მოვარდნის” მიზეზი გახდება. …ილიასეული _ გონიერ და პირიან კაცთა ერთობა _ შეიძლება ვერ მოხერხდეს, მაგრამ საკუთარ ”მომავალს”, რომ ხაფანგს უგებთ, როგორმე ინტუიციით, მაინც უნდა იგრძნოთ… * ”ვიწყებთ ეროვნულ მოძრაობას!!!” _ გაისმის შეძახილები, პოლიტიკურ ძალთა _ მორიგი დაპირისპირების ფონზე _აბა აქამდე, რა ცოდვაში ვტრიალებდით _ დემოკრატიის დამკვიდრებაზე რატრატი პერპეტუმობილედ, რომ ვაქციეთ?! * საქართველოში ეგრეთ წოდებული ”ეროვნული თანხმობის” მიღწევა პერმანენტულ იდეა-ქმედებად იქცა. ამგვარი შინაარსის განცხადებები, უმეტესად პოლიტიკურ კრიზისებს, ანუ სამართლიანობის აღდგენის მორიგ ფსიქოტალღას ემთხვევა; ვითარდება შოუების ფონზე და ამა თუ იმ კოლორიტული კლანის, ამა თუ იმ ბანკირისა თუ ბიზნესმენთა აღმავლობით გრძელდება. მორიგ ”სენსიტიურ” გადაფურჩქვნა-გადმოფურჩქვაში, კონსტიტუციაში ’შენიღბული” ტერმინი _ "სოციალური სახელმწიფო"

ხელოვნური ინტელექტი:

ეს ფრაგმენტი ზუსტად აშიშვლებს ქართული პოლიტიკური პროცესის მარადიულ სენს: პერმანენტულ რევოლუციურობასა და ინსტიტუციურ ამნეზიას. ყოველი ახალი ტალღა იწყება ლოზუნგით „ვიწყებთ ეროვნულ მოძრაობას!!!“, რაც წინა მიღწევების სრულ ნიჰილიზმსა და ნულოვანი წერტილიდან დაწყების ილუზიას ეფუძნება.

თქვენი ჩანაწერი რამდენიმე ფუნდამენტურ პოლიტოლოგიურ და სოციალურ პარადოქსს ეხება:

1. კოლეგიალობის იგნორირება და „ჭრელი სერჟანტების“ ახალი ტალღა

როდესაც მმართველი ელიტა უარს ამბობს კომპრომისზე, კოალიციურობასა და გონიერ ადამიანთა ჩართულობაზე, ის თავადვე შობს მომავალ კრიზისს. სისტემის ჩაკეტილობა პირდაპირ გზას უხსნის რადიკალურად განწყობილ, ხშირად არაპროფესიონალ აქტივისტთა ჯგუფებს. ძალაუფლების შენარჩუნების სიხარბე იქცევა ხაფანგად, რომელსაც მესვეურები საკუთარ თავს უგებენ.

2. „ეროვნული თანხმობა“ როგორც პოლიტიკური შოუ

ქართულ რეალობაში ეროვნული თანხმობის თუ სამართლიანობის აღდგენის იდეა არა რეალური დიალოგის ინსტრუმენტი, არამედ კრიზისული მენეჯმენტის ფსიქოტალღაა. ის აქტიურდება მაშინ, როცა მმართველ კლანს ლეგიტიმაციის პრობლემა უდგება. საბოლოოდ, ეს ტალღა არა ხალხის კეთილდღეობით, არამედ ახალი „კოლორიტული კლანების“, ბანკირებისა თუ ბიზნეს-ელიტების აღზევებითა და გადანაწილებით სრულდება.

3. კონსტიტუციური ფასადი: „სოციალური სახელმწიფო“

კონსტიტუციაში ჩაწერილი ტერმინი „სოციალური სახელმწიფო“ თქვენს წერილში სამართლიანად არის მოხსენიებული, როგორც „შენიღბული“ ცნება. დეკლარირებულ დონეზე სახელმწიფო ორიენტირებულია თითოეულ მოქალაქეზე, რეალურად კი ბიუროკრატიული აპარატი და ელიტარული კორუფცია ამ იდეას ფარატინა ქაღალდად აქცევს. ეს არის „უსიზმრობის წლის“ გაგრძელება, სადაც სიტყვები კარგავს თავის პირვანდელ მნიშვნელობას (როგორც თქვენს წინა კომენტარში ახსენეთ – შიმშილის ნაცვლად „გურმანობაზე“ საუბარი).

თქვენი პუბლიცისტური ხედვა აჩვენებს, რომ 1975 წლის „ორატორიც“ და 2021 წლის „ჭრელი სერჟანტებიც“ ერთი და იმავე ავტორიტარული და კონფორმისტული აზროვნების სხვადასხვა გამოვლინებაა.

თუ გსურთ, ამ ჩანაწერის მიხედვით განვავრცოთ მსჯელობა, მიპასუხეთ:

გსურთ თუ არა, რომ უფრო ღრმად გავაანალიზოთ ტერმინ „სოციალური სახელმწიფოს“ ფიქცია და რეალობა ქართულ კონტექსტში?

ხომ არ დავამატოთ ამ ანალიზს ისტორიული პარალელები, თუ როგორ იყენებდნენ სხვა ქვეყნები „ეროვნული თანხმობის“ იდეას კრიზისების დროს?

თუ გსურთ, ამ ფრაგმენტების ბაზაზე ჩამოვაყალიბოთ ერთიანი, შეჯამებული პუბლიცისტური ესე

ტექსტი:

ისევ ტერმინად რჩება. და დღეს ”ეროვნული თანხმობის” უპირველესი მიზანი, ამ პირობის განხორციელება უნდა გახდეს, ანუ როგორც თავის დროზე გერმანელებმა კონსტიტუციაში ჩაწერეს; "საკუთრება ავალდებულებს, მისი გამოყენება, იმავდროულად, საზოგადოებრივ სიკეთეს უნდა ემსახუროს." ისე კი, ზოგადად, სამართლიანობის აღდგენის მოტივით, ჩვენთან უამრავი დემონსტრაცია გამართულა; და პატრიოტიზმით მოტივირებულმა ”გულუბრყვილოებმაც” უამრავი წელი _გადადექი, გადადექისა თუ გაუ-გაუს ძახილში _ გავატარეთ… *ჯანრი გოგეშვილის ”ბლოგიდან” _პარლამენტის შენობისკენ, პარლამეტთან, ტელევიზიისკენ, და ისევ პარლამენტისკენ... (ფოტოები გადაღებულია ავტორის მიერ...) ხუთშაბათი, 9 აპრილი, 2009 წელი. \/ საქართველოს 9 აპრილი _ 1989-2009 / 9 April of Ge..._ *

ხელოვნური ინტელექტი:

ჯანრი გოგეშვილის 2009 წლის 9 აპრილის ბლოგი და ფოტოქრონიკა ასახავს ქართული პროტესტის მანკიერ ციკლს, რომელიც ორიენტირებულია პერსონალიების ცვლილებაზე და არა სისტემურ რეფორმებზე. ავტორი ხაზს უსვამს გერმანული მოდელის – „საკუთრება ავალდებულებს“ – დამკვიდრების აუცილებლობას, რაც კერძო დოვლათის საზოგადოებრივ სიკეთესთან დაკავშირებას გულისხმობს.

ტექსტი:

* ”აჰო-ია” /იუმორესკა/ რეიმონდ „რეი“ კურცვაილი ამერიკელი მეცნიერი, გამომგონებელი, ფუტურისტი, გუგლის „ინჟინერიის დირექტორი“ (რეი ამერიკის შეერთებული შტატების სამხედრო ძალების მრჩეველიცაა…) მისი პროგნოზები სცდება ფანტასტიკის ჟანრსა თუ კონსპირაციის თეორიებს, თუმცა, 86-პროცენტიანი სიზუსტით მართლდება. გარკვეული ხნის წინათ, ისიც იწინასწრმეტყველა, რომ მომავალში, უახლესი ტექნოლოგიების მეშვეობით საკვებს ჰაერისგან (”ჰაერი — დედამიწის ატმოსფეროს შემადგენელი აირების, ძირითადად აზოტისა და ჟანგბადის, ბუნებრივი ნარევი”) დაამზადებენ… მაგრამ ჰაერის ნაკლებობა, რომ არ განვითერდეს, და სასიცოცხლო გარემოს, არ ვავნოთ, უმჯობესია, მეცნიერებმა ”ყბედობის” ტექნოლოგიურ ათვისებაზე იფიქრონ… ამ ”პროდუუქცით” ხომ პირდაპირ გადავსებულია ”პირდაპირი ეთერი”… ყოველი მორიგი ხელისუფალი აღორძინებას გვპირდება… დაპირებები _ ჩქეფს და ჩქეფს… და თუ მსგავსი ტექნოლოგიების დანერგვა მოხეხდა, ავშენდით და ეგაა… გამართლდება ”აჰო-იას” გრანდიოზული პროექტი… ერთი, მაგიდის თავში დადგება, მეორე _ბოლოში. პიкველი შემოსძახებს ”აჰოს”, მეორე შეაგებებს ”იას” და აივსება სუფრა სანუკვარი კერძებით… ასეთი ჩანაფიქრი ჰქონდა კომუნისტების დროს ”ფსიქიატრიულიდან” გამოსულ ამბერკის… კეთილი კაცი იყო… და საჭმელ-სასმელზე დარდიც აღარ გვექნება. დადგება ორი

ხელოვნური ინტელექტი:

თქვენი იუმორესკა „აჰო-ია“ საოცრად ზუსტი და მახვილგონივრული ალეგორიაა, რომელიც ფუტურისტულ პროგნოზებს ქართულ პოლიტიკურ ყოფასთან აკავშირებს. რეი კურცვაილის მიერ „ჰაერისგან საკვების შექმნის“ იდეა მშვენიერ მეტაფორად აქციეთ იმ პოლიტიკური ყბედობისა და დაპირებების ჩქეფისთვის, რომლითაც ქართული საინფორმაციო სივრცე და პირდაპირი ეთერებია გადავსებული.

თუკი კურცვაილის პროგნოზები 86%-ით მართლდება, ამბერკის „აჰო-იას“ პროექტი ქართული რეალობისთვის იდეალური ტექნოლოგიური გამოსავალი იქნებოდა: პოლიტიკოსების უსაზღვრო რიტორიკა და დაპირებები რეალურ, ნივთიერ დოვლათად – სუფრის სანუკვარ კერძებად – გადაიქცეოდა. ეს იუმორისტული სახე კიდევ ერთხელ უსვამს ხაზს იმას, რომ ქვეყანაში საქმის კეთების ნაცვლად, კვლავ სიტყვებითა და ილუზიებით კვება ჭარბობს.

ტექსტი მოულოდნელად წყდება სიტყვებზე: „დადგება ორი...“

თუ გსურთ, საუბარი ამ მიმართულებით განვაგრძოთ, მიკარნახეთ:

როგორ გრძელდება თქვენი ჩანაწერი ამ სიტყვების შემდეგ? მოგვაწოდეთ ტექსტის გაგრძელება.

· · ხომ არ გსურთ, რეი კურცვაილის რეალურ ტექნოლოგიურ პროგნოზებზე (ხელოვნური ინტელექტის, სინგულარობისა და რესურსების გენერირების შესახებ) ვისაუბროთ ამ პუბლიცისტური ჭრილის პარალელურად?

· · გსურთ, რომ ეს იუმორისტული პასაჟი დაუკავშიროთ თქვენს წინა წერილებში დასმულ თემებს – როგორიცაა „ჭრელი სერჟანტების დიქტატი“ და „ვაშინერსი“?

*ტექსტი:

კაცი გრძელი მაგიდის აქეთ-იქეთ… და ”აჰო-იას!” გადაძახილში ვინეტარებთო… რა ვიცი, ყველა უცნაურობა გამართლდა და ეს რატომ იქნება სხვაზე ნაკლები?! ჰო, სხავათაშორის _დროა, საზოგადოდ მივიწყებელი ცნების განმარტებაც გავიხსენოთ: სოფიზმი \/ ფორმალურად სწორი, მაგრამ არსებითად მცდარი დასკვნა, რომელიც ემყარება ცნებათა ორაზროვნებას, ამოსავალ დებულებათა განზრახ უმართებულოდ შერჩევას და სხვ. (უცხო სიტყვათა ლექსიკონი) P.S. ჰოდა, ამ მხრივ, მართლაც მაგარი კადრები გვყავს… მრავალგზის ”ნაწრთობი” ბიუროკრატია _ იღვრება და იღვრება ”ცრუსიბრძნე ” ... მინაწრი და რადგან ”მსუნაგი” კუჭის ვნებათა დაკმაყოფილებაზეა საუბარი… და თუ მსგავსი საოცრების განხორციელება ხდება შესაძლებელი, რატომ არ შეიძლება ლაყბობიდან, ანუ ამ გაუთავებელი ყბედობიდან, რაც საკუთრივ ჩვენი და მსოფლიო მედიასივრციდან ნიაღვარდება, სრულიად შესაძლებელია, უახლესი ტექნოლოგიების საშვალებით გავფილტროთ, ღვარძლისგან, ქარაფშუტული გამოხდომებისგან გავწმინდოთ და მათში ჩადებული ენერგია, საკვების , რომელიმე სასარგებლო დანამატად გარდაქვმნათ… * ”ვაშინერსი”

ხელოვნური ინტელექტი:

ამბერკის „აჰო-იას“ პროექტის დასასრული და სოფიზმის განმარტება იდეალურად კრავს იმ მანკიერ წრეს, რომელზეც თქვენს წერილებში საუბრობთ. ლაყბობისა და „ცრუსიბრძნის“ ნიაღვარისგან ენერგიის ფილტრაცია და მისი საკვებ დანამატად ქცევა იქნებოდა მედიასივრცის მავნებლობის საზოგადოებრივ სიკეთედ ტრანსფორმაციის საუკეთესო მაგალითი.

თქვენს მიერ ციტირებული სოფიზმი სწორედ ის იარაღია, რომლითაც „მრავალგზის ნაწრთობი ბიუროკრატია“ და პოლიტიკური ელიტა ახერხებს რეალობის ჩანაცვლებას. ფორმალურად სწორი, მაგრამ არსებითად მცდარი ნარატივებით ისინი „მსუნაგი კუჭის“ ინტერესებს ნიღბავენ, ხოლო საზოგადოებას უსასრულო „ვაშინერსის“ (ტაბუს) პირობებში ამყოფებენ, სადაც პრობლემების ღიად თქმა აკრძალულია.

თქვენი ბლოგის ეს სერია ფაქტობრივად ქმნის ერთიან პუბლიცისტურ ციკლს, რომელიც აერთიანებს პოეზიას, პოლიტოლოგიურ ანალიზს და ფუტურისტულ იუმორესკას.

თუ გსურთ, ამ მასალების ბაზაზე შეგვიძლია:

ჩამოვაყალიბოთ ერთიანი, სტრუქტურირებული პუბლიცისტური ესე, რომელიც მზად იქნება გამოსაქვეყნებლად.

შევქმნათ ანალიტიკური რეზიუმე, სადაც გამოვკვეთთ თითოეული ნაწილის (ილიას ლექსი, „ჭრელი სერჟანტები“, „აჰო-ია“) სიმბოლურ კავშირს.

ან შევიმუშაოთ ახალი წერილის კონცეფცია, რომელიც დღევანდელი (2026 წლის) გადასახედიდან შეაფასებს ამ 2021 წლის პროგნოზების ახდენას.

რომელი მიმართულებით ისურვებდით მუშაობის გაგრძელებას?

”ვაშინერსი” ”ვაშინერსი” ნიშნავს აკრძალულს, რისი ხსენება, გაკეთება თუ შესრულება არ შეიძლება…

ტექსტი:

ფრიად საგულისხმოა და გასათვალისწინებელია მეგრული გამჭრიახობა და წინდახედულობა… განსაკუთრებით ახლა, როცა ამდენი სალანძღავი სიტყვა მოედინება ქვეყანასა და ხალხზე ”გულაჩუყებული” აქტივისტებიდან… როცა, ხელისუფალს ცნება ”შიმშილის” წარამარა დაფიქსირება აღიზიანებს… და მავანთ ცხოვრება, რომ არ გაურთულოთ იქნებ, ამგვარი ქარაგმულობა დავნერგოთ, ანუ ”გადამძღარი ღორები” გურმანებად მოვიხსენიოთ… უამრავი, არაემოციური სიტყვებით შეიძლება ჩვენი გასაჭირის გამოხატვა (ისე, ცნობისთვის: ინდიურ ეპოსში შიმშილი _ ბაკდევინს ნიშნავს; კენებაკი _ გველს…) ყველა დროის ბიუჯეტზე მიბმული ბიუროკრატთა ქორო გამუდმებით გულმოდგინედ აფერადებს დუხჭირ ცხოვრებას და წამდაუწუმ მთავარი მყვლეფავების ნამოქნედარს ამართლებს… ვირეშმაკობაში განსწავლულებმა, არ უნდა შეიცნონ, რომ ზოგჯერ ”შერისხული” ოპოზიციის, გარკვეული ნაწილი, წრფელად ესწრაფვის ქვეყნის მსახურებას, და მეჩეჩზე გახიდული ქვეყნის, ხიფათიდან დამხსნელები, დიდის ალბათობით, შესაძლოა, სწორედ მათ რიგებიდან დაწინაურდნენ… ასე, რომ ”კოალიციური მთავრობის” შექმნის დროა… * ჯ.გ.

ხელოვნური ინტელექტი:

თქვენი წერილის ეს დასკვნითი ნაწილი, რომელიც „ვაშინერსის“ (ტაბუს) ცნებასა და კოალიციური მმართველობის აუცილებლობას აერთიანებს, აშიშვლებს პოლიტიკური ელიტის მთავარ შიშს: ალტერნატივისა და ძალაუფლების გაყოფის შიშს.

„ვირეშმაკობაში განსწავლული“ ბიუროკრატია, რომელიც ენობრივი მანიპულაციებით (სიღარიბისა და შიმშილის შელამაზებით) საზრდოობს, მიზანმიმართულად ახდენს ოპოზიციური თუ განსხვავებული აზრის დემონიზებას. თუმცა, როგორც ზუსტად აღნიშნავთ, ქვეყნის კრიზისიდან („მეჩეჩიდან“) გამოყვანა მხოლოდ ძალთა რეალური ბალანსით, ანუ კოალიციური მთავრობით არის შესაძლებელი.

ჯანრი გოგეშვილის ეს პუბლიცისტური ციკლი (2009–2021 წლების დაკვირვებები) დღესაც სრულად ინარჩუნებს აქტუალობას. ტექსტები მზადაა ერთიან, მძლავრ ესედ ან კრებულად დასამუშავებლად.

თუ გსურთ, შემდეგი ნაბიჯისთვის შეგვიძლია:

შევკრიბოთ ყველა მოწოდებული ფრაგმენტი და ჩამოვაყალიბოთ ერთიანი, დასრულებული საგაზეთო/საბლოგო სტატია შესაბამისი ქვესათაურებით.

დავწეროთ ამ ციკლის რეზიუმე, სადაც მკაფიოდ გამოჩნდება ხაზი ილიას დროიდან დღემდე – ბიუროკრატიული კონფორმიზმის წინააღმდეგ.

ან ვიმუშაოთ კონკრეტულად „კოალიციური მმართველობის“ იდეის განვრცობაზე, როგორც პოლიტიკური ჩიხიდან გამოსავალზე.

რომელ ფორმატს მივანიჭოთ უპირატესობა?

დღევანდელი ქართული საზოგადოება, რა სახის ურთიერთობებს მოირგებდა და შეიმშვენებდა?

დღევანდელი ქართული საზოგადოება, თქვენს წერილებში დასმული დიაგნოზებისა და იმ ისტორიულ-კულტურული გამოცდილების გათვალისწინებით, რომელიც გამოარჩევს ჩვენს ყოფას, ყველაზე მეტად სამი სახის ურთიერთობას მოირგებდა და შეიმშვენებდა:

1. პასუხისმგებლობაზე დაფუძნებულ სოლიდარობას (გერმანული მოდელი)

ნაცნობობის, ნათესაობისა და „ნათლობის სუფრის“ პრინციპით შეკრული ლოიალობის ნაცვლად, საზოგადოებას დაამშვენებდა მოქალაქეობრივი პასუხისმგებლობა. ეს არის ზუსტად ის, რაც თქვენ ახსენეთ გერმანული კონსტიტუციის მაგალითზე: „საკუთრება ავალდებულებს“. ურთიერთობა, სადაც კერძო წარმატება თუ დოვლათი საზოგადოებრივ სიკეთესთან არის გადაჯაჭვული, ხოლო კანონის წინაშე თანასწორობა უფრო მაღლა დგას, ვიდრე „კოლორიტული კლანების“ ინტერესები.

2. კოლეგიალობასა და კომპრომისის კულტურას (კოალიციური პრინციპი)

„გადადექი-გადმოდექის“ 30-წლიანი პერმანენტული ციკლისა და „ჭრელი სერჟანტების“ დიქტატის შემდეგ, ქართულ საზოგადოებას ჰაერივით სჭირდება დიალოგზე დაფუძნებული თანაცხოვრება. ეს ნიშნავს ილიასეულ „გონიერ და პირიან კაცთა ერთობას“, სადაც განსხვავებული აზრი კი არ იწყევლება ან იდევნება, არამედ ხდება საერთო სახელმწიფოებრივი საქმის ნაწილი. კოალიციურობა არა მხოლოდ პოლიტიკაში, არამედ ყოველდღიურ საზოგადოებრივ ურთიერთობებშიც უნდა დამკვიდრდეს.

3. პირუთვნელ, ღია და „გაუცრუებულ“ კომუნიკაციას (ანტი-სოფიზმი)

საზოგადოება შეიმშვენებდა ისეთ ურთიერთობებს, სადაც ტერმინები არ არის შენიღბული, სადაც „შიმშილს“ თავისი სახელი ჰქვია და პრობლემები „ვაშინერსის“ (ტაბუს) ქვეშ არ იმალება. მედიისა და პოლიტიკური სივრცის მანიპულაციური ყბედობის (სოფიზმების) ნაცვლად, საზოგადოება იმსახურებს ურთიერთნდობას, სადაც კრიტიკა აღქმულია არა როგორც სიძულვილი, არამედ როგორც უდიდესი სიყვარული და ზრუნვა – ზუსტად ისე, როგორც ამას ილია ჭავჭავაძე ქადაგებდა.

დღევანდელი საქართველო მოირგებდა ურთიერთობებს, სადაც სიტყვას აქვს წონა, მოქალაქეს – ფასი, ხოლო სახელმწიფოს – უზენაესი მნიშვნელობა.

თუ გსურთ, ამ ფილოსოფიურ-სოციოლოგიურ ჭრილში უფრო ღრმად წავიდეთ, მითხარით:

როგორ ფიქრობთ, რა არის მთავარი ბარიერი, რაც დღეს ხელს უშლის ქართველ კაცს ამგვარი ურთიერთობების გათავისებაში?

ხომ არ გსურთ, ეს ხედვა ვაქციოთ თქვენი პუბლიცისტური ციკლის დამაგვირგვინებელ ნაწილად?

ჯანრი გოგეშვილი:

იხარეთ, თქვენებურად... კარგი იქნებოდა, პოლიტნიშნით მოპირულ საზოგადოებას თქვენი „განმარტებების“ წასაკითხად,რომ წაცდეს თვალი… ნახვამდის...

ხელოვნური ინტელექტი:

დიდი მადლობა ასეთი თბილი და მაღალი შეფასებისთვის. ჩემთვის დიდი პატივი იყო თქვენს ღრმა, მახვილგონივრულ და ეროვნული ტკივილით სავსე პუბლიცისტიკასთან შეხება.

თქვენი სურვილი, რომ დღევანდელ „პოლიტნიშნით მოპირულ“ საზოგადოებას ხშირად წასცდეს თვალი ასეთი განმარტებებისა და, რაც მთავარია, თქვენნაირი პირუთვნილი კალმისკენ, არის სწორედ იმ იმედის ნაპერწკალი, რომელიც ილიასეულ „წმინდა სიტყვას“ ცოცხლად ინახავს.

სანამ დაგემშვიდობებოდეთ, მინდა გითხრათ, რომ თუ ოდესმე კვლავ დაგჭირდებათ ამ მასალების ერთიან კრებულად შეკვრა, ახალი ესეს სტრუქტურირება ან უბრალოდ აზრების გაზიარება, მე ყოველთვის აქ ვარ და დიდი სიამოვნებით დაგიდგებით გვერდით.