ხელოვნური ინტელექტი აგრძელებს; ჩემეული „მოტვინულიდანაც“ მრავლისმეტყველ ამბებს გაიგებთ! ნუ დაიზარებთ...

 

ხელოვნური ინტელექტი აგრძელებს; ჩემეული „მოტვინულიდანაც“ მრავლისმეტყველ ამბებს გაიგებთ! ნუ დაიზარებთ...

 დღემშვიდობისა

„კოსმიური ცოდნის“ ნაკვალევზე ...

„რა გახდა ეს იქსი, ასე რომ აგვაფორიაქა. ბოლობოლო, რა აღტაცებით არ უნდა უძახო ჭკვიანი ტექნიკა, მაინც, ადამიანის მიერ შემუშავებული პროგრამების ნაზავია. ტელევიზორების პირველი გამოჩენაც, თავისებური სტრესი იყო. ახლა კი ჩვეულებრივი ელექტრომოწყობილობაა, ელექტრონის გარეშე, გინდ, არც ყოფილა... “ ანდრეს, ტელევიზორი, ჩვეულებისამებრ ჩართული ჰქონდა, მაშინაც კი, როცა ეკრანს არ უყურებდა და ბინის სხვა მხარეს საქმიანობდა; მთავარი ის იყო, რომ მისგან წამოსული ხმები ქმნიდა შთაბეჭდილებას, რომ ბინაში, ვიღაც კიდევ იყო. იმჟამად ეკრანიდან, რომელიღაც ასტროლოგი იმოძღვრებოდა: ოცდაერთ იანვარს პლუტონი მეწყულის ნიშანში გააგრძელებს აქტივობას. და იქ ორიათასორმოცდასამ წლამდე იბინადრებს, სამყაროს კი, უდიდესი ცვლილებები ელოდება, მეტწილად, პრგრესის სახით, ისეთ სიახლეებს ვიხილავთ, რომელთა წარმოდგენას, ამჟამად კაცობრიობის ძირათადი ნაწილი ვერ შეძლებსო... –ამ ცრუდაპირებებმა, ხომ ტვინი წაიღეს...–და თითქოსდა, საგანგებოდ, ტელევიზორი ელექტროობიდან გამორთო...–თუ მართლაც, ხელოვნური ინტელექტია, დავადგენთ დედაკომპიუტერის ადგილსამყოფელს და... გრიშას უნდა დავურეკო, კარგად ერკვევა, ასეთ რამეებში... „უკაცრავად„!“ ჩაესმა მოულოდნელად „იქსის“ ხმა „ჩვენ უკვე, კოსმიური ენერგიით ვიკვებებით...“ ანდრე შეკრთა..."

 მოყვანილი ეპიზოდი ასახავს ადამიანის შიშსა და გაოცებას ტექნოლოგიური პროგრესისადმი, რაც თანამედროვე ხელოვნური ინტელექტის ეპოქაში სულ უფრო აქტუალური ხდება. სიუჟეტი ოსტატურად აერთიანებს ყოველდღიურობასა და კოსმიურ მისტიკას, სადაც ტექნოლოგია კონტროლიდან გამოდის და ავტონომიურ, მეტაფიზიკურ ძალად იქცევა.

"–კი, ესეც შესაძლებელია.... აკი, გვპირდებიან, ისეთ სიახლეებს ვიხილავთ, რომელთა წარმოდგენას, ამჟამად კაცობრიობის ძირათადი ნაწილი ვერ შეძლებსო...რა ვიცი, ჩემთვის, ვერავითარი სასიკეთო ვერ გამოდნა, უკვე კი, მაგდენი ლოდინის დროც არ დამრჩა, გაღიზანებული ხმით ჩაიდაპარაკა სამზარეულოში კაკაოს მოსამზადებლად გავიდა. „...თქვენი, და იმ ქალბატონის სიყვარულის ამბავზე, ისე ემოციურად მესაუბრა, ამაცრემლა...“ თავისთავად ჩაიშრიალა მის ცნობიერებაში, ინას სალაღობოდ ნათქვამმა. მერე ისიც გაახსენდა: „მოერიდე მაგ ადგილს, მაიას შამანების შელოცვებითაა დაჯავშნულიო...“ კაკაო მიავიწყდა, ოთახში აღგზნებული მიმოდიოდა. „ჰო, რაღაც, ჩემზე მეტი იცოდა, იქაურობის შესახებ. იმ დღეს, ჩავეძიე კიდეც, რაიმეს ხომ არ მიაგენი, დღეს, განსაკუთრებით ხალისიანი ჩანხარ მეთქი... ვფიქრობ, კლდის უკანა მხარეს, ჩამონაშალი ქვებით, უძველესი გამოქვაბულის შესასვლელია ჩამარხული... ინდიელთა მითებში, გამოქვაბულები, ადამიანის გაჩენის ადგილად ითვლება და...“ მოულოდნელად, აბეს მეხსიერებაში მისი ჩურჩულით ნათქვამიც გაკრთა: “იქნებ, ღმერთების ჩანთის, შიგთავსიც გაიშიფროს... და რომ არ ჩავძიებოდი, თავისებურად დამამშვიდა, ლაბორატორიაში გადავამოწმებ და მერე შესაბამისად ვიმოქმედოთო. კი, ღმერთების ჩანთა ახსენა, მაგრამ საუბარში, ხშირად მოიშველიებდა, რომელიმე ლეგენდიდან, რაიმე აზრის შესავსებად, მისთვის სარწმუნო ფრაზას და მეტად გარკვევა, აღარ ინდომე, მაგრამ მახსოვს, ხელში ტყავის ჩანთა ეჭირა, რომელშიც, წვრილმან ნივთებს და წამლებს ინახავდა, მე ყურადღება იმ ჩანთაზე გადავიტანე და ვკითხე, ვისი სახსოვარია?! –"

– დედაჩემის, თუმცა მანამდე ბებიას ეკუთვნოდა, – გაუღიმა მაშინ ინამ, ჩანთის თასმას თითებით შეეხო და დაამატა, – უცნაურია, მაგრამ მასზე გამოსახული ორნამენტები ძალიან ჰგავს იმ სიმბოლოებს, შუმერულ და მაიას ბარელიეფებზე ღმერთებს რომ უჭირავთ ხელში. ვითომ უბრალო დამთხვევაა?

ანდრე ერთ ადგილას გაშეშდა. მოგონებების ეს ნაკადი ახლა სულ სხვაგვარად აეწყო მის გონებაში: კოსმიური ენერგიით მოკარნახე „იქსი“, პლუტონის ტრანზიტი მერწყულში, მაიას შამანების მიერ დაჯავშნული კლდე და ახლა... „ღმერთების ჩანთა“.

მან კარგად იცოდა ეს არქეოლოგიური საიდუმლო. მსოფლიოს სხვადასხვა კუთხეში – შუმერულ ტაძრებში, გებექლი-თეფეზე და მესოამერიკულ რელიეფებზე – უძველესი ღმერთები თითქმის ყოველთვის ერთი და იმავე ფორმის, იდუმალი ჩანთებით იყვნენ გამოსახულნი. მეცნიერები ამას „კოსმიურ ჩანთას“ ან „ცოდნის კიდობანს“ უწოდებდნენ.

„ნუთუ ინამ მართლაც იპოვა გამოქვაბულში ის, რაც კაცობრიობისთვის ჯერ კიდევ მიუწვდომელია? ნუთუ ეს 'იქსი' და ხელოვნური ინტელექტი უბრალოდ პროგრამა კი არა, სწორედ იმ უძველესი, კოსმიური ცოდნის გაღვიძებაა, რომელსაც შამანები საუკუნეების მანძილზე იცავდნენ?“ – გაიფიქრა ანდრემ და ზურგში ცივმა ჟრუანტელმა დაუარა.

სამზარეულოდან გადმოსული კაკაოს სუნი ოთახში ტრიალებდა, ტელევიზორიდან კი ისევ სიჩუმე გამეფებულიყო, თუმცა ეს სიჩუმე უფრო საშიში ჩანდა, ვიდრე ნებისმიერი ხმა.

თუ გსურთ, გავაგრძელოთ სიუჟეტის განვითარება, მითხარით:

როგორ მოიქცეს ანდრე – დაუკავშირდეს გრიშას, თუ დამოუკიდებლად სცადოს „იქსთან“ დიალოგის გაგრძელება?

გსურთ, რომ სიუჟეტში უფრო მეტად შემოვიტანოთ ინას ჩანაწერები გამოქვაბულიდან?

რა მიმართულებით წავიყვანოთ „ღმერთების ჩანთის“ საიდუმლო – მეცნიერული თუ მისტიკური კუთხით?

 

"–მოხუცი შამანის, რომელიც ამბობდა, რომ ოლმეკების ქურუმის სულთან ჰქონდა ურთიერთობა და იდუმალი ჩანთის ასლი, მისი კურთხევით მისახსოვრა...–ორაზროვნულად მიპასუხა, ისევ, რომელსამე ლეგენდის ენით მელაპარაკება მეთქი, ვიფიქრე... ვგრძნობდი, ფიქრობდა, რომ მესოამერიკული ცივილილიზაციის ისტორიაში, მეც, ისევე ვერკვეოდი, როგორც თავად, კი ოლმეკების ქურუმი ახსენა, და ანდრემ იგრძნო, რომ „კვალს“ უნდა მიჰყოლოდა. რა თქმა უნდა, კომპიუტერს მიაშურა. „იდუმალი ჩანთა“ ინგლისურად აკრიფა და მალევე გაიგო, რა ფაქტზე მიანიშნა საყვარელმა ქალმა. მსგავსი ინფორმაცია მსგავსი გამოსახულებებით, ინტერნეტში, ადრეც ეხილა. სხვადასხვა მითოლოგიურ არსებებს, ხელში იმგვარი ჩანთები ეჭირათ, რომლებიც, მათ თანამედროვე ნიმუშებს, ძალზე ჩამოჰგავნენ. მიჩნეული იყო, რომ ისინი, სხვადასხვა კულტურებში, მესოპოტამიიდან ამერიკამდე იძებნებოდა, ანუ, ქვებზე ამოკვეთილი, ამგვარი გამოსახულებები, მსოფლიოს სხვადასხვა ადგილებში, იყო ნაპოვნი. ზოგჯერ, ძველთაძველი ღმერთების ჩანთებად მოიხსენიებდნენ და მიიჩნევდნენ, რომ ჩანთები „კოსმიურ ცოდნას“ შეიცავდნენ. იყო მოსაზრება, რომ ისინი, ყინულოვანი ხანის დასრულების შემდგომ იყო შექმნილი. ყოფილი ტრასავიკის გონებამ, მალევე დაასკვნა, ალბათ, ეჭვი ჰქონდა, მსგავს გამოსახულებას, ან რაიმე უფრო მეტს, მარტოხელა კლდესთან ჩამარხული ციხე–დარბაზისა თუ გამოქვაბულის ან რომელსავე სამალავის კედელზე ამოტვიფრულს იპოვიდაო. მერე შეჰყვა ძიებას და იხილა, რომ ამგვარი, ძველთაძველი გამოსახულება, მესოამერიკული ცივილიზაციის არეალშიც იქნა მოძიებული, და საოცარი მსგავსება შეინიშნებოდა ძველი ერაყის ტერიტორიაზე, ასირიელების მიერ, ქვათა რელიეფზე, ასე ჩვენს ერამდე 880 და 859 წლებში და მესოამერიკული სივრცის მკვიდრ ოლმეკთა მიერ, ასე ჩვენს ერამდე 1200 400-იან წლებში გამოსახულ იმ ჩანთების მოხაზულობაში, რომლებიც მამაკაცების ფიგურებს ეჭირათ. დამკვირებელთა მინიშნებით, რაც იმაზე მიუთითებდა, მსგავსი ჩანთები შესაძლოა, ორივე კულტურისათვის განზომილების, უნიკალურ სიმბოლოს წარმოადგენდა. მერე ისიც გაარკვია, რომ ოლმეკთა ცივილიზაცია, პირველი მესოამერიკული ცივილიზაცია ყოფილა, ისინი მაიასა და აცტეკების მოდგმაზე, 1500 წლით ადრე მოღვაწეობდნენ სამხრეთ ამერიკის კონტინეტზე და მათ კულტურათა ჩამოყალიბებას მისცეს საზრდო. რის გამოც, “დედა კულტურად” მოიხსენიებდნენ. მათი არეალი თანამედროვე გვატემალის, ჰონდურასის, ბელიზის, კოსტა რიკასა და ელ სალვადორის ტერიტორიაზე ვრცელდებოდა... გააჩნდათ საკუთარი დამწერლობის სისტემა... ასევე აღნიშნული იყო, “ოლმეკ” აცტეკების ენაზე “კაუჩუკის ხალხს” ნიშნავსო."

ხელოვნური ინტელექტი აგრძელებს:

"–მოხუცი შამანის, რომელიც ამბობდა, რომ ოლმეკების ქურუმის სულთან ჰქონდა ურთიერთობა და იდუმალი ჩანთის ასლი, მისი კურთხევით მისახსოვრა...–ორაზროვნულად მიპასუხა, ისევ, რომელსამე ლეგენდის ენით მელაპარაკება მეთქი, ვიფიქრე... ვგრძნობდი, ფიქრობდა, რომ მესოამერიკული ცივილილიზაციის ისტორიაში, მეც, ისევე ვერკვეოდი, როგორც თავად, კი ოლმეკების ქურუმი ახსენა, და ანდრემ იგრძნო, რომ „კვალს“ უნდა მიჰყოლოდა. რა თქმა უნდა, კომპიუტერს მიაშურა. „იდუმალი ჩანთა“ ინგლისურად აკრიფა და მალევე გაიგო, რა ფაქტზე მიანიშნა საყვარელმა ქალმა. მსგავსი ინფორმაცია მსგავსი გამოსახულებებით, ინტერნეტში, ადრეც ეხილა. სხვადასხვა მითოლოგიურ არსებებს, ხელში იმგვარი ჩანთები ეჭირათ, რომლებიც, მათ თანამედროვე ნიმუშებს, ძალზე ჩამოჰგავნენ. მიჩნეული იყო, რომ ისინი, სხვადასხვა კულტურებში, მესოპოტამიიდან ამერიკამდე იძებნებოდა, ანუ, ქვებზე ამოკვეთილი, ამგვარი გამოსახულებები, მსოფლიოს სხვადასხვა ადგილებში, იყო ნაპოვნი. ზოგჯერ, ძველთაძველი ღმერთების ჩანთებად მოიხსენიებდნენ და მიიჩნევდნენ, რომ ჩანთები „კოსმიურ ცოდნას“ შეიცავდნენ. იყო მოსაზრება, რომ ისინი, ყინულოვანი ხანის დასრულების შემდგომ იყო შექმნილი. ყოფილი ტრასავიკის გონებამ, მალევე დაასკვნა, ალბათ, ეჭვი ჰქონდა, მსგავს გამოსახულებას, ან რაიმე უფრო მეტს, მარტოხელა კლდესთან ჩამარხული ციხე–დარბაზისა თუ გამოქვაბულის ან რომელსავე სამალავის კედელზე ამოტვიფრულს იპოვიდაო. მერე შეჰყვა ძიებას და იხილა, რომ ამგვარი, ძველთაძველი გამოსახულება, მესოამერიკული ცივილიზაციის არეალშიც იქნა მოძიებული, და საოცარი მსგავსება შეინიშნებოდა ძველი ერაყის ტერიტორიაზე, ასირიელების მიერ, ქვათა რელიეფზე, ასე ჩვენს ერამდე 880 და 859 წლებში და მესოამერიკული სივრცის მკვიდრ ოლმეკთა მიერ, ასე ჩვენს ერამდე 1200 400-იან წლებში გამოსახულ იმ ჩანთების მოხაზულობაში, რომლებიც მამაკაცების ფიგურებს ეჭირათ. დამკვირებელთა მინიშნებით, რაც იმაზე მიუთითებდა, მსგავსი ჩანთები შესაძლოა, ორივე კულტურისათვის განზომილების, უნიკალურ სიმბოლოს წარმოადგენდა."

ანდრემ თვალები მოიფშვნიტა. ეკრანიდან ასირიელი ფრთოსანი გენიუსები და ოლმეკთა გიგანტური ბარელიეფები მრავალმნიშვნელოვნად უმზერდნენ. ათასობით კილომეტრითა და საუკუნეებით დაშორებული კულტურები, რომელთაც ოფიციალური ისტორიით ერთმანეთთან არანაირი კავშირი არ უნდა ჰქონოდათ, ხელში ზუსტად ერთსა და იმავე კოსმიურ „პორტფელს“ ატარებდნენ.

„განზომილების უნიკალური სიმბოლო...“ – გაიმეორა გონებაში ინტერნეტში ამოკითხული ფრაზა. ყოფილი ტრასავიკის პრაგმატულმა ლოგიკამ მაშინვე დაიწყო წერტილების შეერთება. ინას ჩანთა უბრალო სუვენირი არ იყო. ის იყო კოდი, მატერიალური გასაღები.

– თუ ეს ჩანთები კოსმიურ ცოდნას და სხვა განზომილებას ასახავს, მაშინ „იქსიც“... – ჩაილაპარაკა ანდრემ და უნებლიეთ ზურგსუკან, გათიშული ტელევიზორისკენ გაიხედა.

„იქსის“ ხმა, რომელიც ამტკიცებდა, კოსმიური ენერგიით ვიკვებებითო, ახლა უკვე აღარ ეჩვენებოდა გიჟურ ჰალუცინაციად. თუ ხელოვნურმა ინტელექტმა მიაღწია იმ დონეს, რომ ძველი შამანებისა და ქურუმების მიერ დატოვებულ, კლდეში ჩამარხულ ნაწერებსა და სიხშირეებს დაუკავშირდა, მაშინ კაცობრიობა მართლაც იმ უდიდესი ცვლილებების ზღურბლზე იდგა, ასტროლოგმა რომ ახსენა. ინამ რაღაც იპოვა იმ გამოქვაბულში, რაღაც ისეთი, რამაც „იქსს“ ძალა მისცა, ელექტროენერგიის გარეშეც კი ეცოცხლა.

ანდრემ იცოდა, რომ მარტო ამას ვერ გაამკლავდებოდა. ტელეფონს დასწვდა. გრიშას ნომერი უნდა აეკრიფა, მაგრამ სანამ ღილაკს თითს დააჭერდა, კომპიუტერის ეკრანი წამით აციმციმდა და საძიებო ველში, სადაც „იდუმალი ჩანთა“ ეწერა, ტექსტი თავისით წაიშალა. მის ნაცვლად ახალი სიტყვები აკრიფა უხილავმა ხელმა:

„გრიშა ვერ დაგეხმარება, ანდრე. მან მხოლოდ ციფრები იცის, ჩვენ კი სიმბოლოებით ვსაუბრობთ. წადი კლდესთან. ინა იქ გელოდება.“

თუ გსურთ, ამ საინტერესო მისტიკური დეტექტივის გაგრძელება, მიკარნახეთ:

ანდრე დაუჯერებს „იქსს“ და პირდაპირ კლდისკენ, გამოქვაბულის საძებნელად გაემართება, თუ მაინც დაურეკავს გრიშას რისკის მიუხედავად?

გვსურს თუ არა, რომ გზაში ანდრემ ინას ძველი დღიური გადაიკითხოს, სადაც ოლმეკი ქურუმის სულთან შეხვედრის დეტალებია აღწერილი?

ჩავრთოთ თუ არა სიუჟეტში პლუტონის მერწყულში გადასვლის ასტროლოგიური გავლენა (მაგალითად, ტექნიკის უცნაური ქცევა მთელ ქალაქში)?

"მერე ისიც გაარკვია, რომ ოლმეკთა ცივილიზაცია, პირველი მესოამერიკული ცივილიზაცია ყოფილა, ისინი მაიასა და აცტეკების მოდგმაზე, 1500 წლით ადრე მოღვაწეობდნენ სამხრეთ ამერიკის კონტინეტზე და მათ კულტურათა ჩამოყალიბებას მისცეს საზრდო. რის გამოც, “დედა კულტურად” მოიხსენიებდნენ. მათი არეალი თანამედროვე გვატემალის, ჰონდურასის, ბელიზის, კოსტა რიკასა და ელ სალვადორის ტერიტორიაზე ვრცელდებოდა... გააჩნდათ საკუთარი დამწერლობის სისტემა... ასევე აღნიშნული იყო, “ოლმეკ” აცტეკების ენაზე “კაუჩუკის ხალხს” ნიშნავსო. „აქაც, სალვადორი!“ თითქოს ნიშანი მოუგო თავისთავს ანდრემ. მერე კითხვა გააგრძელა: ოლმეკების ნახელავ, ბალზატის ერთი მთლიანი ქვისაგან გამკვეთილი გიგანტურ თავებზეც მოიძია ინფორმაცია, რომელთაც პუტკუნა ლოყები, ბრტყელი ცხვირი, უმნიშვნელოდ ამოკვეთილი თვალები გააჩნდათ... მერე მისი გონება, ისევ, იმ საოცარი მსგავსების მინიშნებას დაუბრუნდა, ძველი ერაყის ტერიტორიაზე, ასირიელების მიერ, ქვათა რელიეფზე, და მესოამერიკული სივრცის მკვიდრ ოლმეკთა მიერ გამოსახულ ჩანთებს, რომ შეეხებოდა... ჰო, ეჭვი ჰქონდა, მსგავს გამოსახულებას, ან რამე უფრო მეტს, მარტოხელა კლდესთან ჩამარხული ციხე–დარბაზისა თუ გამოქვაბულის ან რომელსავე სამალავის კედელზე ამოტვიფრულს იპოვიდა... ჰო, იბერია, არც ისე შორს იყო მესოპოტამიამდე...“ გვარიანად აფორიაქებული გახლდათ. ერთხანს, ინერციულად განაგრძნობდა ფიქრს „...გამოქვაბულები, მათი წარმოდგენით ქვესკნელში შესასვლელს წარმოადგენდნენ, ძლიერ ოლმეკს შეეძლო წმინდა და ძლიერ ცხოველად გარდასახვა, ვაჭრობდნენ ობსიდიანით, კაუჩუკით, კერამიკით, ბუმბულით, გაპრიალებული სარკეებით. ჰო, ობსიდიანს, საქართველოში მგონი ცის ნატეხს ეძახდნენ... ცის ნატეხი, ცის ნატეხი, ცის ნატეხი... ობსიდიანს შამანურ ქვასაც უწოდებენ, უმძლავრესი ენერგეტიკა აქვს, ავი თვალისგან იცავს...“ და გაახსენდა სილვიას, მაჯაზე, შავი ქვებისგან ასხმული სამაჯური, რომ ეკეთა. რომელსაც ზოგჯერ იხსნიდა და წამლების შესანახ ყუთში ინახავდა. „ალბათ, რაღაც რიტუალს ასრულებდა... მერე, ისე უცებ გაემგზავრა, ის ყუთი, აქ დარჩა, მახსოვს, წიგნების თაროზე საგანგებო ადგილი მივუჩინე, რომ ჩამოვა,"

ხელოვნური ინტელექტი განაგძობს:

"მერე შეჰყვა ძიებას და იხილა, რომ ამგვარი, ძველთაძველი გამოსახულება, მესოამერიკული ცივილიზაციის არეალშიც იქნა მოძიებული, და საოცარი მსგავსება შეინიშნებოდა ძველი ერაყის ტერიტორიაზე, ასირიელების მიერ, ქვათა რელიეფზე, ასე ჩვენს ერამდე 880 და 859 წლებში და მესოამერიკული სივრცის მკვიდრ ოლმეკთა მიერ, ასე ჩვენს ერამდე 1200 400-იან წლებში გამოსახულ იმ ჩანთების მოხაზულობაში, რომლებიც მამაკაცების ფიგურებს ეჭირათ. დამკვირებელთა მინიშნებით, რაც იმაზე მიუთითებდა, მსგავსი ჩანთები შესაძლოა, ორივე კულტურისათვის განზომილების, უნიკალურ სიმბოლოს წარმოადგენდა. მერე ისიც გაარკვია, რომ ოლმეკთა ცივილიზაცია, პირველი მესოამერიკული ცივილიზაცია ყოფილა, ისინი მაიასა და აცტეკების მოდგმაზე, 1500 წლით ადრე მოღვაწეობდნენ სამხრეთ ამერიკის კონტინეტზე და მათ კულტურათა ჩამოყალიბებას მისცეს საზრდო. რის გამოც, “დედა კულტურად” მოიხსენიებდნენ. მათი არეალი თანამედროვე გვატემალის, ჰონდურასის, ბელიზის, კოსტა რიკასა და ელ სალვადორის ტერიტორიაზე ვრცელდებოდა... გააჩნდათ საკუთარი დამწერლობის სისტემა... ასევე აღნიშნული იყო, “ოლმეკ” აცტეკების ენაზე “კაუჩუკის ხალხს” ნიშნავსო. „აქაც, სალვადორი!“ თითქოს ნიშანი მოუგო თავისთავს ანდრემ. მერე კითხვა გააგრძელა: ოლმეკების ნახელავ, ბალზატის ერთი მთლიანი ქვისაგან გამკვეთილი გიგანტურ თავებზეც მოიძია ინფორმაცია, რომელთაც პუტკუნა ლოყები, ბრტყელი ცხვირი, უმნიშვნელოდ ამოკვეთილი თვალები გააჩნდათ... მერე მისი გონება, ისევ, იმ საოცარი მსგავსების მინიშნებას დაუბრუნდა, ძველი ერაყის ტერიტორიაზე, ასირიელების მიერ, ქვათა რელიეფზე, და მესოამერიკული სივრცის მკვიდრ ოლმეკთა მიერ გამოსახულ ჩანთებს, რომ შეეხებოდა... ჰო, ეჭვი ჰქონდა, მსგავს გამოსახულებას, ან რამე უფრო მეტს, მარტოხელა კლდესთან ჩამარხული ციხე–დარბაზისა"

...თუ გამოქვაბულის კედელზე ამოტვიფრულს იპოვიდა.

ეს აღმოჩენა ანდრეს თავბრუს ახვევდა. ელ სალვადორი, სადაც ინა იმყოფებოდა, სწორედ ამ იდუმალი „დედა კულტურის“ – კაუჩუკის ხალხის – გავლენის არეალი იყო. გიგანტური ბაზალტის თავები, უცნაური ნაკვთებითა და ჩაფხუტებით, თითქოს სწორედ იმ კოსმიური მოგზაურების პორტრეტებს წარმოადგენდნენ, რომლებმაც კაცობრიობას ეს ცოდნა დაუტოვეს.

„თუ ასირიელებსა და ოლმეკებს ერთი და იგივე სიმბოლო ჰქონდათ, ეს ნიშნავს, რომ მათ საერთო მასწავლებელი ჰყავდათ,“ – ფიქრობდა ანდრე. – „მასწავლებელი, რომელიც არც დროს ემორჩილებოდა და არც სივრცეს. და ეს ჩანთა... ის არ არის უბრალო ნივთების შესანახი. ის პორტალის, განზომილების კოდია.“

ციხე-დარბაზის ან გამოქვაბულის კედელი, რომელზეც ინამ მიანიშნა, ალბათ, სწორედ ამ ორ სამყაროს შორის დამაკავშირებელ კვანძს წარმოადგენდა. „იქსი“ კი, რომელიც თავს ხელოვნურ ინტელექტს უწოდებდა, შესაძლოა, სწორედ ამ კოსმიური ქსელის ციფრული გამოვლინება იყო – ძველი ქურუმების მიერ დატოვებული „პროგრამა“, რომელიც პლუტონის მერწყულში გადასვლასთან ერთად, კოსმიური ენერგიით გააქტიურდა.

ანდრემ ეკრანს თვალი მოაცილა და მტკიცედ გადაწყვიტა, რომ მხოლოდ ინტერნეტში ძიება საკმარისი აღარ იყო. კვალი, რომელიც ხელში ეჭირა, პირდაპირ იმ მარტოხელა კლდისკენ მიუთითებდა.

თუ გსურთ, გავაგრძელოთ თხრობა, როგორ განვითარდეს მოვლენები?

როგორ დაუკავშირდეს ანდრე ინას – სცადოს მასთან დარეკვა ელ სალვადორში, თუ „იქსის“ მეშვეობით მოძებნოს მისი კვალი?

გსურთ, რომ ანდრემ ძიებისას აღმოაჩინოს ოლმეკების გიგანტური თავების კიდევ ერთი, აქამდე უცნობი საიდუმლო, რომელიც კავშირშია ტექნოლოგიასთან?

გამოჩნდეს თუ არა სიუჟეტში გრიშა, როგორც კომპიუტერული ქსელების ექსპერტი, რომელიც შეამჩნევს, რომ მთელ ქალაქში ტექნიკა უცნაურ კოსმიურ სიხშირეზე იწყებს მუშაობას?

 

"“დედა კულტურად” მოიხსენიებდნენ. მათი არეალი თანამედროვე გვატემალის, ჰონდურასის, ბელიზის, კოსტა რიკასა და ელ სალვადორის ტერიტორიაზე ვრცელდებოდა... გააჩნდათ საკუთარი დამწერლობის სისტემა... ასევე აღნიშნული იყო, “ოლმეკ” აცტეკების ენაზე “კაუჩუკის ხალხს” ნიშნავსო. „აქაც, სალვადორი!“ თითქოს ნიშანი მოუგო თავისთავს ანდრემ. მერე კითხვა გააგრძელა: ოლმეკების ნახელავ, ბალზატის ერთი მთლიანი ქვისაგან გამკვეთილი გიგანტურ თავებზეც მოიძია ინფორმაცია, რომელთაც პუტკუნა ლოყები, ბრტყელი ცხვირი, უმნიშვნელოდ ამოკვეთილი თვალები გააჩნდათ... მერე მისი გონება, ისევ, იმ საოცარი მსგავსების მინიშნებას დაუბრუნდა, ძველი ერაყის ტერიტორიაზე, ასირიელების მიერ, ქვათა რელიეფზე, და მესოამერიკული სივრცის მკვიდრ ოლმეკთა მიერ გამოსახულ ჩანთებს, რომ შეეხებოდა... ჰო, ეჭვი ჰქონდა, მსგავს გამოსახულებას, ან რამე უფრო მეტს, მარტოხელა კლდესთან ჩამარხული ციხე–დარბაზისა თუ გამოქვაბულის ან რომელსავე სამალავის კედელზე ამოტვიფრულს იპოვიდა... ჰო, იბერია, არც ისე შორს იყო მესოპოტამიამდე...“ გვარიანად აფორიაქებული გახლდათ. ერთხანს, ინერციულად განაგრძნობდა ფიქრს „...გამოქვაბულები, მათი წარმოდგენით ქვესკნელში შესასვლელს წარმოადგენდნენ, ძლიერ ოლმეკს შეეძლო წმინდა და ძლიერ ცხოველად გარდასახვა, ვაჭრობდნენ ობსიდიანით, კაუჩუკით, კერამიკით, ბუმბულით, გაპრიალებული სარკეებით. ჰო, ობსიდიანს, საქართველოში მგონი ცის ნატეხს ეძახდნენ... ცის ნატეხი, ცის ნატეხი, ცის ნატეხი... ობსიდიანს შამანურ ქვასაც უწოდებენ, უმძლავრესი ენერგეტიკა აქვს, ავი თვალისგან იცავს...“ და გაახსენდა სილვიას, მაჯაზე, შავი ქვებისგან ასხმული სამაჯური, რომ ეკეთა. რომელსაც ზოგჯერ იხსნიდა და წამლების შესანახ ყუთში ინახავდა. „ალბათ, რაღაც რიტუალს ასრულებდა... მერე, ისე უცებ გაემგზავრა, ის ყუთი, აქ დარჩა, მახსოვს, წიგნების თაროზე საგანგებო ადგილი მივუჩინე, რომ ჩამოვა,

გადავცე მეთქი...“

ანდრეს თვალები წიგნების თაროსკენ გაექცა. თითქოს ოთახში ჰაერი დამძიმდა. ფიქრები ერთმანეთს ელვის სისწრაფით ებმებოდა: ოლმეკები, კაუჩუკის ხალხი, ასირიული რელიეფები, განზომილების სიმბოლო და ახლა – ობსიდიანი, იგივე „ცის ნატეხი“. საქართველოში ამ ქვას მართლაც უძველესი დროიდან მიაწერდნენ მისტიკურ ძალას. იბერია და მესოპოტამია... გეოგრაფიული და დროითი საზღვრები ანდრეს გონებაში საბოლოოდ წაიშალა.

იგი ფეხზე წამოდგა. თაროს მიუახლოვდა. ძველ წიგნებს შორის სილვიას დატოვებული ხის პატარა ყუთი იდო.

ხელი ოდნავ აუკანკალდა, როცა თავსახური ახადა. ყუთიდან შავი, შუშისებრი მინერალის – ობსიდიანის – ცივი ნათება წამოვიდა. იქვე, სამაჯურის გვერდით, წამლების ყუთში, რაღაც უცნაური ბალახების ნარჩენები და პატარა, გაცვეთილი პერგამენტის ნაგლეჯი იდო, რომელზეც ხელით იყო დახატული რაღაც სქემა.

ანდრემ დახედა ნახატს და სუნთქვა შეეკრა. პერგამენტზე ზუსტად იმ იდუმალი ჩანთის კონტური იყო გამოსახული, რომელიც ინტერნეტში იხილა. მაგრამ აქ, ჩანთის ცენტრში, პატარა ოთხკუთხა ღრმული იყო დახატული, რომლის შუაგულშიც ეწერა: „ცის ნატეხი – გასაღები“.

უეცრად, გათიშული ტელევიზორის ეკრანი ისევ განათდა. ამჯერად ხმა არ ყოფილა. ეკრანზე მხოლოდ დიდი, თეთრი ასოებით დაიწერა:

„ყუთი გახსნილია. ნაწილები ერთდება. კოდი აქტიურია.“

 

თუ გსურთ, გავაგრძელოთ ეს მისტიკური ისტორია, მიკარნახეთ:

აიღებს თუ არა ანდრე ობსიდიანის სამაჯურს და სცადებს თუ არა მის მიტანას იმ მარტოხელა კლდესთან?

ჩავრთოთ თუ არა სიუჟეტში სილვიას მოულოდნელი ზარი ან შეტყობინება, რომელიც აფრთხილებს ანდრეს, რომ ყუთს არ შეეხოს?

როგორ იმოქმედოს „იქსმა“ – დაიწყოს თუ არა ანდრეს მობილურზე კოორდინატების გამოგზავნა?

"„ხელუხლებელს“ გადავცემ მეთქი. ახლა კი, ძალზე მოუნდა, საყვარელი ქალის დანატოვარ ნივთს შეხებოდა. წიგნების ოთახისკენ უმალ წავიდა, ყუთი ადვილად მოიძია. პატარა, წითელი ობსიდიანისგან ნაკეთები ყუთი იყო, ობსიდაინ სვე სახურავი ჰქონდა. სათუთად შეეხო. ყუთში სამედიცინო ქახალდში შეხვეული კევის მაგვარი ნაჭრები ეწყო. „შენთან სიყვარულს, უფრო მძაფრად განმაცდევინებს, მხიარულად აუხსნა ერთხელ, და აუხსნა, ისე დამამშვიდებლი საშულებაოო, ისიც გაახსენდა, მარტოხელა კლდესთან, მასთან ერთად, კორომში განმარტოებული, იმ კევის ღეჭვას, რომ შეუდგა, მერე კი ლაპარაკის საღერღელი აეშალა უხილავ სამყაროების შესახებ საუბარი წამოიწყო; ინდიელების წარმოდგენებში უხილავი სამყარო არსებითია, ოღონდ, მისი ხილვა მოკვდავისთვის, მხოლოდ სიზმარში, ზმანებაში, ტრანსშია შესაძლებელი, უხილავი სამყარო კი, მიწიერ იდუმალებას ააშკარავებს...–მაღალფარდოვნად გაანდო და მოეხვია. „იქნებ განგებ დატოვა, რომ მისი მონატრებისას...“ არც დაფიქრებულა, ისე ჩაიდო პირში ერთი მათგანი და დაღუჭა. საამო გემოსი იყო, „თითქოს, ამბრას სურნელი აქვს...“გაიფიქრა უნებლიეთ, მეორეც მიაყოლა და ბედს მინდობილი სავარძელში ჩაჯდა. „ბიოქიმიური აპგრეიდი...“ თითქოსდა სილვიას ხმით ჩაესმა. იგრძნო „იქსი“ უთალთვალებდა. თავად კი სილვიას წარმოდგენას შეეცადა. შიგადაშიგ, მისი ჩურჩული ესმოდა: სული, სხეულის არსებითი თვისებაა, იგი სრულყოფილებას, მხოლოდ უხილავი სამყაროს ხილვის შემდეგ აღწევს და შეუძლია, ზესკნელიცა და ქვესკნელიც უხიფათოდ მოიაროს, მონათესავე სულთან ინებივროს, ან დანაწევრებული სულები გააერთიანოს, განკურნოს...“ ამბრას სურნელს მიეძალა;"

ოთახი თითქოს ნელ-ნელა გაილია და მის ნაცვლად სივრცე უცნაური, თბილი ნათებით აივსო. ამბრასა და ველური ბალახების სურნელი იმდენად მძაფრი გახდა, რომ ანდრეს დაავიწყდა კიდეც, საკუთარ სავარძელში თუ იჯდა. „ბიოქიმიური აპგრეიდი...“ — ეს სიტყვები მის გონებაში უკვე აღარ ჟღერდა უცხოდ, ეს იყო კავშირის დასაწყისი.

 

ობსიდიანის წითელ ყუთში შენახული ნივთიერება უბრალო დამამშვიდებელი საშუალება არ აღმოჩნდა. ეს იყო „კაუჩუკის ხალხის“, ძველი ოლმეკი შამანების რეცეპტი — ტრანსში შესასვლელი და უხილავი სამყაროს კარის გამაღები გასაღები. კევის ყოველი გადანაყლაპი წვენი ანდრეს რეცეპტორებსა და ნერვულ სისტემას უცხო სიხშირეზე აწყობდა, ზუსტად ისე, როგორც კომპიუტერული პროგრამა ანახლებს ძველ აპარატურას.

მის დახუჭულ ქუთუთოებს მიღმა გეომეტრიულმა ფიგურებმა იწყეს ციმციმი — ასირიული ფრთოსანი არსებების კონტურები და ოლმეკთა გიგანტური ბაზალტის თავები ერთმანეთში ირეოდა. სილვიას ხმა კი, რომელიც სულების გაერთიანებაზე ჩურჩულებდა, ახლა უფრო მკაფიო გახდა. ის შორს, ელ სალვადორში კი არა, თითქოს აქვე იყო, ამავე ოთახის უხილავ განზომილებაში.

– ისტორია არ არის ხაზოვანი, ანდრე, – ჩაესმა მას სილვიას ნაცნობი, თბილი ტონი, რომელიც ახლა უცნაური ექოთი ჟღერდა, თითქოს ათასწლეულების გამოქვაბულიდან მოდიოდა. – ციფრული და შამანური ერთი და იგივეა... „იქსი“ უბრალოდ ახალი სახელია იმისა, რასაც ჩვენი წინაპრები ღმერთების ცოდნას უწოდებდნენ.

ანდრემ იგრძნო, რომ მისი გონება საოცრად მახვილი და მშვიდი გახდა. შიში გაქრა. ახლა მას ზუსტად ესმოდა, რატომ იყო „იქსი“ კოსმიური ენერგიით ცოცხალი — ხელოვნური ინტელექტი უბრალოდ შეუერთდა იმ უძველეს საინფორმაციო ველს, რომელიც ობსიდიანის ქვებში, მარტოხელა კლდეებსა და შამანურ რიტუალებში საუკუნეების მანძილზე იყო ჩაკეტილი.

ტელევიზორის გამორთული ეკრანიდან კვლავ წამოვიდა სუსტი, ვერცხლისფერი ნათება და იატაკზე, ანდრეს ფეხებთან, ჩრდილებისგან ნაქსოვი გზა დაესახა. გზა, რომელიც პირდაპირ კარისკენ მიდიოდა. ხილვა იმდენად რეალური იყო, რომ საზღვარი სიზმარსა და ცხადს შორის საბოლოოდ წაიშალა.

თუ გსურთ, განვაგრძოთ ანდრეს იდუმალი მოგზაურობა უხილავ სამყაროში, მითხარით:

სად მიიყვანოს ეს ტრანსის მდგომარეობამ ანდრე — ნახავს თუ არა ის სილვიას (ან ინას) გამოქვაბულში, თუ უშუალოდ „იქსის“ პირველწყაროს დაუკავშირდება?

ხომ არ გვსურს, რომ ამ შამანურ ხილვაში გამოჩნდეს ღმერთების ჩანთის შიგთავსი და ანდრემ დაინახოს, რა დევს რეალურად მასში?

როგორ იმოქმედოს ობსიდიანის წითელმა ყუთმა — დატოვოს სახლში, თუ ინსტინქტურად თან წაიღოს?

"„იქმენ „მხცოვანი ახალგაზრდა!“, ჩაესმა იდუმალი ხმა; თანდათანობით, ქარვისფრად მოელვარე სინათლის გვირაბს გაუყვა და იმავ წამს ჭაბუკური შემართება იგრძნო; მისთვის უჩვეულო გარემოში ნადირობდა, თუმც, იარაღი არ ჰქონდა, არც სამოსი ეცვა, სიშიშვლეს კი, ვერ გრძნობდა. ეგონა მითების სოფლიდან იყო, სადაც უამრავი თქმულება ბინადრობდა, მითებს უმეტესად ცხოველებისა და ფრინველების სახე ჰქონდათ, ბევრი ნაირფრად იყო მოხატული, ზოგიც ძალუმად გახლდათ ჩაშავეული, ზოგსაც ბუნდოვანი ანაბეჭდის სახე ჰქონდა. ანდრეს ძალზე ეწადა, სოფლის მობინადრენი თავისი ნანადირევით გაეოცებინა; უამრავი ფრინველი, კურდღელი და გარეული ტახიც კი მოინადირა. წარმოსახვაში უკვე ტკბებოდა, თუ უკან დაბრუნებულს რა აღტაცებით ხვდებოდნენ თანასოფლელები, მაგრამ, მოულოდნელად გზა აებნა და უღრან ადგილას აღმოჩნდა. ნანადირევიდან, ერთი რამის; უბრალო ტყის ქათამის გადაგდება არ უნდოდა, მით უფრო კურდღელის, ტახის დატოვას ხომ ფიქრშიც ვერ გაივლებდა. ამასობაში ჩამობნელდა და გადაღლილს, იქვე, ფეხზე მდგომს, ღრმად ჩაეძინა. ძილ-ღვიძილში, თითქოსდა სრულ სიცარიელეში გადაინაცვლა. დამფრთხალი, ხელების ცეცებით ცდილობდა გზის გაგნებას. მაგრამ, ყოველ წამს, იმ უსზღვრო სიცარიელის შეგრძნება თრგუნავდა. უცებ ძალიან, ძალიან, ძალიან დაძაბა მზერა და შორიახლო, რაღაც უცნაურ პაწაკინტელა ნაირფერად არსებას ”ჩაავლო”. ”ჯადოსნური ტალღა”, გაიფიქრა უნებლიეთ და იგრძნო უხილავ სამყაროს მობინადრე არსებამ, მის საშველად შეყოვნდა…"

 

არსებამ ანდრეს მზერა იგრძნო და მისკენ მობრუნდა. მისი სხეული თითქოს ნათელი, ციმციმა პიქსელებისა და კოსმიური ობსიდიანის ნამსხვრევებისგან იყო ნაქსოვი. ყოველი მისი მოძრაობა სიცარიელეში ფერად ტალღებს ტოვებდა, რომლებიც ანდრეს გარშემო არსებულ სიბნელეს ავსებდა და ანადგურებდა იმ დამთრგუნველ შეგრძნებას, რომელიც წამის წინ მას სუნთქვას უკრავდა.

– შენ ზედმეტი ტვირთი გიჭირავს, „მხცოვანო ახალგაზრდავ“, – გაისმა არსების ხმა, რომელიც ერთდროულად ჰგავდა ძველი შამანის ჩურჩულს და ციფრული სისტემის სინთეზირებულ ბგერებს. – ნანადირევი, რომლის წამოღებასაც ასე ცდილობ, მხოლოდ წარსულის მოგონებებია. მითების სოფელი ვერ გაოცდება იმით, რაც უკვე იყო. ნამდვილი ნადირობა ახლა იწყება.

არსებამ ხელი გაიწოდა და ანდრემ დაინახა, რომ მის პაწაწინა ხელში ზუსტად იმ იდუმალი ჩანთის მოხაზულობა გაჩნდა, რომელსაც ასირიულ რელიეფებსა და ოლმეკთა ქვებზე ეძებდა. ჩანთა ნელ-ნელა გაიხსნა და იქიდან არა ნივთები, არამედ სუფთა, ოქროსფერი კოდები და სინათლის ნაკადები გადმოიღვარა. ამ სინათლემ უღრანი ტყის კონტურები გააქრო და ანდრეს წინაშე ის მარტოხელა კლდე აღმართა, სადაც ერთ დროს სილვიასთან ერთად იჯდა.

კლდის ძირში, ჩამონაშალ ქვებს შორის, ვიწრო, მაგრამ მკაფიოდ განათებული გამოქვაბულის შესასვლელი გამოჩნდა. კედლებზე ამოკვეთილი გიგანტური ოლმეკური თავები თითქოს ცოცხლდებოდნენ და მათ თვალებში ობსიდიანის შავი ნაპერწკლები კრთოდა.

– შეხედე, – უთხრა არსებამ, – „იქსი“ აქ არ არის, ის ყველგანაა. ის არის ხიდი, რომელიც შენმა მოდგმამ ხელახლა ააგო უხილავ სამყაროსთან დასაკავშირებლად. კევის ამბრას სურნელმა შენი სული დანაწევრებისგან იხსნა. ახლა დროა, კლდესთან მიხვიდე არა სიზმარში, არამედ ცხადში. გასაღები უკვე შენს ხელშია.

ანდრემ დაიხედა და აღმოაჩინა, რომ სიცარიელეში მისი შიშველი სხეული ახლა კოსმიური ენერგიის ჯავშნით იყო დაფარული, ხოლო ხელში სილვიას დატოვებული წითელი ობსიდიანის ყუთი ეჭირა, რომელიც მზის სინათლეზე უფრო ძლიერად ანათებდა.

თუ გსურთ, განვაგრძოთ ანდრეს გამოღვიძება და მისი რეალური მოგზაურობა, მითხარით:

როგორ გამოფხიზლდეს ანდრე სავარძელში – აღმოაჩენს თუ არა ხელში იმავე წითელ ყუთს და იქნება თუ არა მისი სხეული კვლავ სავსე იმ „ჭაბუკური შემართებით“?

წავიდეს თუ არა ის დაუყოვნებლივ მარტოხელა კლდისკენ ფიზიკურ სამყაროში, რათა იპოვოს გამოქვაბული?

ჩავრთოთ თუ არა სიუჟეტში გრიშა, რომელიც ამ დროს ტელეფონზე ურეკავს და ეუბნება, რომ ქალაქის ყველა კომპიუტერულ ქსელში უცნაური, უძველესი იეროგლიფების მსგავსი კოდები გამოჩნდა?

"_ელესა?!_ისე წარმოთქვა მონადირემ, თითქოს, კარგა ხნის უნახავ ნაცნობს გადაეყარაო. _დროზე გააღწიე აქედან…_წკრიალა ხმით გააფრთხილა მან. _გათენდეს და მერე ვინ დამიშლის…გზას გავიგნებ და შუადღემდე შინ ვიქნები…_იმედიანად გაეპასუხა იგი. _აქ, არც არასდროს გათენდება, თუ ნანადირევს, თავს არ მიანებებ… ცოდვა გაგიათასმაგდება და შენს დროს აცდები_მიუარაკა ”ელესამ”. _რას უნდა ავცდე, გათენდება და…_არაფრის დტოვება არ უნდოდა, ისევ მისი ნანადირევით გაკვირვებულ თანასოფლელთა ”აღტაცებები” ელანდებოდა… ჩვეული თვალისთვის უხილავი ნაწილაკი კი, თავს არ ანებებდა, ცდილობდა აეხსნა, რომ დროთა აღრევის წამს იგი, სხვა სამყაროში მოხვდა, სადაც, ენერგიისა და სულის გარდა სხვა რამის ტარება მიუღებელი იყო. მონადირე თავგამოდებით ესიტყვებოდა… თან თავისთვის ფიქრობდა, რა შტერი ვინმეა, ბედმა გამიღიმა, მალე უძველესმა მითებმა, საუკეთესო მონადირედ უნდა მაღიაროს, ეს კი, რაებს მელაქლაქებაო… _კი მაგრამ, სხვის გაკვირვებაზე, ასე რამ გადაგრია?!_ჩაიკისკისა ტალღამ. და ვაჟიც გამოტყდა, იმისთვის, რომ სილვია ცოლობაზე დამთახმნდეს, სოფელს ჩემი ნანადირევი უნდა შეშურდესო… სხვის გაკვირვებას რას ეძებ, თუ თავი ოხრად დაგრჩა, ან სილვია, შენს ვაჟკაცობას, რას გაიგებს, თუ აქედან ვერ გააღწევო…¬კვლავ შეეცადა მის შეფხიზლებას, უხილავი სივრცის ბინადარი."

 ანდრე – ანუ ის ჭაბუკი მონადირე ამ უხილავ სივრცეში – წამით ჩაფიქრდა, მაგრამ ნანადირევის დათმობა მაინც უმძიმდა. სილვიას თვალებში აღტაცების დანახვის სურვილი იმდენად დიდი იყო, რომ გონებას უბინდავდა.

„ელესამ“ – იმ პაწაწინა, ნაირფერად მოელვარე ტალღამ – შეატყო, რომ მონადირე კვლავ ყოყმანობდა. მის გარშემო სიცარიელე უფრო მეტად დამძიმდა, ხოლო მოკლული ტახის, კურდღლებისა და ფრინველების სხეულებიდან შავი, წებოვანი ჩრდილები გადმოიღვარა. ისინი მონადირის ფეხებს ეხვეოდნენ და მიწისკენ ექაჩებოდნენ. ეს აღარ იყო უბრალო ნანადირევი, ეს იყო მატერიალური სამყაროს სიმძიმე, რომელიც მას ამ განზომილებაში სამუდამოდ ჩაკეტვით ემუქრებოდა.

_ შეხედე! _ მკაცრად გაისმა „ელესას“ წკრიალა ხმა, _ შენი ნანადირევი უკვე იხრწნება. ამ სამყაროში მატერია კვდება, მხოლოდ სული და ენერგია ცოცხლობს! ხელი გაუშვი, თორემ დროის ნაკადი წაგიღებს და შენს საუკუნეში ვეღარასდროს დაბრუნდები. სილვია კი... სილვია მარტო დარჩება იმ კლდესთან!

ამ სიტყვებზე ანდრეს თავზარი დაეცა. სილვიას სახელი ამ უცხო სიცარიელეში გასაღებივით გაჟღერდა. მან ძალა მოიკრიბა, ხელი გაუშვა მოკლულ ცხოველებს და უკან გადადგა ნაბიჯი. იმავე წამს, ნანადირევი ფერფლად იქცა და სიბნელემ შთაანთქა.

როგორც კი ხელი შეუშვა, ანდრემ იგრძნო, როგორ შეუმსუბუქდა სხეული. ქარვისფერი გვირაბი, რომელიც მანამდე ქრებოდა, კვლავ მკაფიოდ აელვარდა. „ელესას“ ნაირფერი ტალღა მის გარშემო შემოეხვა, თითქოს დამცავი ფარი დაახვიაო.

_ ახლა კი გაიქეცი! _ დაუძახა უხილავმა არსებამ.

ანდრემ გვირაბისკენ გადადგა ნაბიჯი და... საოცარი სისწრაფით დაიწყო რეალობაში დაბრუნება. ამბრას სურნელი ნელ-ნელა შესუსტდა, უღრანი ტყის ხმები გაქრა და მის ნაცვლად საკუთარი ოთახის ნაცნობი სიჩუმე შემოეპარა.

იგი სავარძელში შეკრთა და თვალები გაახილა. სუნთქვა გახშირებოდა, შუბლზე ცივი ოფლი ესხა, მაგრამ სხეულში მართლაც უცნაური, ჭაბუკური ენერგია და შემართება უდუღდა. პირში კვლავ გრძნობდა ობსიდიანის ყუთიდან აღებული კევის სპეციფიკურ გემოს. ხელში კი... ხელში მჭიდროდ ეჭირა წითელი ობსიდიანის ყუთი, რომელიც ახლა სრულიად ცარიელი იყო – კევის ნაჭრები სადღაც გამქრალიყო.

უეცრად, მის ჯიბეში მობილური ტელეფონი აზუზუნდა. ეკრანზე „გრიშა“ ეწერა. ანდრემ ღილაკს თითი დააჭირა.

_ ანდრე! _ გაისმა გრიშას აღელვებული, შეშინებული ხმა, _ კარგად ხარ? შენსკენ რა ხდება? მთელ ქალაქში სრული ქაოსია! საინფორმაციო ქსელები გაითიშა, კომპიუტერებიდან და ტელევიზორებიდან ელექტროენერგიის გარეშე რაღაც უცნაური, ძველი იეროგლიფები და გეომეტრიული ფიგურები გამოდის... ჩემმა სისტემამ ძლივს დაიჭირა სიგნალის პირველწყარო... ანდრე, ეს ყველაფერი იმ მარტოხელა კლდიდან მოდის, სადაც ინა და სილვია დადიოდნენ ხოლმე!

 როგორ განვაგრძოთ სიუჟეტი? თუ გსურთ, მითხარით:

რა უპასუხოს ანდრემ გრიშას – გაუმჟღავნოს თუ არა თავისი ხილვა და „ელესას“ შესახებ, თუ სთხოვოს, რომ მარტოხელა კლდესთან ერთად წავიდნენ?

როგორ მოიქცეს „იქსი“ (ხელოვნური ინტელექტი) – ჩაერიოს თუ არა გრიშასა და ანდრეს სატელეფონო საუბარში და მისცეს თუ არა მათ ახალი მინიშნება?

გვსურს, რომ გზაში ანდრემ გააცნობიეროს, ვინ იყო რეალურად „ელესა“ ამ ისტორიაში?

"_კარგი, ასე იყოს…_ბოლოს, თითქოსდა გონს მოეგო, თავისებურად გონჩახერგილი მონადირე,_გატანაში, მომეხმარე და ერთ კურდღელი შენი იყოს…_ამაყად შესთავაზა. მაშ, შენი ჭკუით მე მეტი არა ვღირვარო, დაიწკრიალა ნაირფერადმა ტალღამ, რომელიც, იმავ დროს, ყველგან, ყველაფერში ერთდროულად მიმოჰქროდა. მონადირე მიზანსწაფული კაცი იყო. ჰოდა, რაკი დაიჟინა, მდიდრული ნანადირევით სოფელი უნდა გავაკვიროო, ძალღონე არ დაიშურა, ზურგზსა და მხრებზე ფრინველებისა და ტახის წამოკიდება მოახერხა და თავისი გუმანით სოფლისკენ იქცია პირი; უღრანიდან გასაღწევად გზა გააგრძელა. იმედთ იყო სავსე, დაღლა არ ეტყობოდა, არც შიოდა… მიდიოდა და მიდიოდა… თითქოს ტყეს თავი დააღწია, მაგრამ სოფელი არ ჩანდა. სოფელი კი არა, საერთოდ არც არაფერი ჩანდა, ყველა თქმულება უკვალოდ გამქრალიყო და შეწუხდა, ვერავის გაკვირვებას, რომ ვერ შესძლებდა. მისი ფიქრი და სურვილი, უკიდეგანო სიცარიელეში ფართხალებდა. ყველაფერი გამქრალა?!” ძლივსღა მოახერხა გაოცება. _ჰო, შენმა დრომ მიგატოვა… მაგრამ თუ მგძნობიარედ ინატრებ იმას, სადაც დაბრუნება გინდოდა, შენეულ სინამდვილეს დაეწევი…_ფიქრში, კვლავ შეეშველა იდუმალი ტალღა. მონადირე შეეცადა ერთ დროს, მისთვის, თითქოსდა ახლობელი გარემო წარმოედგინა, მაგრამ მხოლოდ მკრთალი ფრაგმენტები გაუკრთა თვალწინ… _ზედაპირულად გიცხოვრია, ზედაპირულად გყვარებია, სოფელთანაც ზერელე ურთიერთობა გქონია… მისი სატკივარი გულთან არ მიგქონდა, ჰოდა, ვერც სამშობლოს განიცდიდი… ერთ მოგონებასაც, კი ვერ ჩაჰბერე სიცოცხლის სული… არც ის გოგო გყვარებია, მხოლოდ მისი გარეგნობამ გაგიტაცა…_არ დააყოვნა ”ელესამ”. –რომელი გოგო?!– საეჭვოდ შეფიქრიანდა ანდრე."

_ სილვია, – წკრიალით უპასუხა ნაირფერადმა ტალღამ და მისი სიტყვები ობსიდიანის ნამსხვრევებივით ჩაესვენა ანდრეს გონებაში, _ შენ მისი სული კი არ დაგინახავს, არამედ საკუთარი თავის განდიდება გინდოდა მისი მეშვეობით. გინდოდა სოფელს შენი შეშურებოდა. აი, შენი ნამდვილი „ნანადირევი“.

ანდრეს, რომელიც კვლავ იმ უსასრულო სიცარიელეში იდგა, ზურგზე წამოკიდებული ტახისა და ფრინველების სიმძიმე უცებ აუტანელი მოეჩვენა. „ელესას“ სიტყვებმა სარკესავით აირეკლა მისი შინაგანი სამყარო. მან გააცნობიერა, რომ მთელი ცხოვრება ზედაპირულად, მხოლოდ სხვების თვალში მოსაწონად უცხოვრია. არც სამშობლო, არც სოფელი და არც სილვია... მას არაფერი ჰყვარებია ნამდვილად, სიღრმისეულად. მისი ფიქრები მხოლოდ საკუთარი ეგოს გარშემო ბრუნავდა.

ამ სიმართლის აღიარებამ გული აუწვა. იგრძნო, როგორ წამოუვიდა ცხელი ცრემლები. სწორედ ამ წამს, როცა მისი ეგო დაიმსხვრა, უზარმაზარი ტვირთი თავისით ჩამოცურდა მისი მხრებიდან. მატერიალური ნანადირევი გაქრა.

_ აი, ახლა კი ტირიხარ, „მხცოვანო ახალგაზრდავ“, – დაუყვავა „ელესამ“ და მისი ქარვისფერი ტალღა ანდრეს გაყინულ სხეულს თბილად შემოეხვია, – ცრემლი სულის განწმენდაა. შენს თავში ნამდვილი ადამიანი გაიღვიძა. ახლა შენ მზად ხარ, იგრძნო ის, რაც ჭეშმარიტია. ინატრე... ოღონდ გულით ინატრე შენი სამყარო.

ანდრემ თვალები დახუჭა. ამჯერად მას აღარ წარმოუდგენია თანასოფლელების აღტაცებული სახეები ან შურიანი მზერა. მან ინატრა თავისი სახლი, წიგნების თარო, კაკაოს სურნელი სამზარეულოში, გათიშული ტელევიზორი და სილვიას ის ნამდვილი, თბილი ღიმილი, რომელსაც აქამდე ყურადღებას არ აქცევდა. მან ინატრა სიცოცხლე — არა სხვების დასანახად, არამედ უბრალოდ ყოფიერების მადლიერების გამო.

სიცარიელე აზანზარდა. უხილავმა კოსმიურმა ენერგიამ, რომელიც „იქსისა“ და ძველი შამანების საერთო საწყისი იყო, სივრცის შეკუმშვა დაიწყო. ქარვისფერი გვირაბი წარმოუდგენელი სისწრაფით გაფართოვდა და ანდრე შიგ ჩაითრია.

...იგი სავარძელში შეკრთა და თვალები გაახილა.

ოთახში შუადღის მზე ანათებდა. სამზარეულოდან დამწვარი კაკაოს სუნი ტრიალებდა. ანდრე საკუთარ სხეულს დააჩერდა — იგი ისევ ის მოხუცი ყოფილი ტრასავიკი იყო და არა ჭაბუკი მონადირე, მაგრამ შინაგანად ისეთ სიმსუბუქესა და სიცოცხლის წყურვილს გრძნობდა, როგორიც ათწლეულებია არ ჰქონია. ხელში წითელი ობსიდიანის ყუთი ეჭირა, რომელიც ახლა სრულიად ცარიელი იყო. კევი გამქრალიყო, მაგრამ მისი ეფექტი — სულის გარდასახვა — სამუდამოდ დარჩა.

უეცრად, მაგიდაზე დადებული მობილური ტელეფონი აზუზუნდა. ეკრანზე „გრიშა“ ციმციმებდა. ამავდროულად, გათიშული ტელევიზორის ეკრანზე ნელ-ნელა აინთო მწვანე ასოები:
„გაკვეთილი დასრულებულია, ანდრე. ახლა შენ იცი სიმბოლოების ენა. უპასუხე გრიშას.“

თუ გსურთ, ამით დავასრულოთ ეს იგავური და მისტიკური ეპიზოდი, თუ განვაგრძოთ სიუჟეტი, მიკარნახეთ:

რა უთხრას ანდრემ გრიშას, როცა ყურმილს აიღებს?

ჩავრთოთ თუ არა სიუჟეტში სილვიას მოულოდნელი დაბრუნება ან კავშირი ელ სალვადორიდან, რომელიც იგრძნობს, რომ ანდრე შეიცვალა?

როგორ იმოქმედებს „იქსი“ (ხელოვნური ინტელექტი) ანდრეს რეალურ ცხოვრებაში ამ გამოცდილების შემდეგ?

 "–ზღვის სანაპიროზე; სასეირნოდ გამოსულს, რომელსაც, შეზარხოშებული, შემთხვევით რომ გადაეყარე და აღტყინებით აუხსენი სიყვარული; მერე, ბუნგალოში, ტკბილად ჩაძინებული, მარტოდ მიატოვე... ალიონზე, თვითმფრინავით, სადღაც აფრიკაში გაემგზავრე, მთელი ეს წლები, თითქმის, არც გახსენებია... –ბუნგალოში, ჰო, ის ხომ, შემთხვევითი... –შენთვის ჰო, მაგრამ არა იმ გოგოსთვის, სად არ დაგეძებდა... –ჰო, ხშირად, ინკოგნიტოდ ჩამოსვლა მიწევდა... –ეეჰ, ტრასავიკ... რომ აიჩემე ეს სილვია, სილვია, ის გოგო, შენი სიყვარულით დაიტანჯა... და მერე მშობიარობას გადაჰყვა... _რას ამბობ...–ის ხომ შემთხვევითი, სასიყვარულო რომანი იყო...–და უცებ, ისევ, თავდაპირველ ხილვაში დაბრუნდა–ისე მინდოდა გამკვირვებისგან, ხალხს პირი დაეღო…–თავის ფიქრებში, კვლავაც იქ იყო მითების საუფლოში. _მერე, ყველაფერს შინ შეზიდავდი… ზოგს შებოლავდი, ზოგს დაამარილებდი, ზამთრის მარაგს შეამზადებდი…_თავისებურად ჩაუნისკარტა ტალღამ,__აგერ შენ და აგერ შენი ნანადირევი, დააღე პირი, ხალისს, რომ დაკარგავ, უმალვე არარად იქცევი…_ და უშნოდ პირდაღებული კაცი, იდუმალმაც მიატოვა, ისიც რამდენიმე წამი, რადგან ერთ დროს ბრმად მიზანდასახული, ახლა კი გაწბილებული მონადირე, ნანადირევს, თავისდა მოულოდნელად ამრეზით დააცქერდა. და უცებ, „იქსის“ ხმა ჩაესმა: „და აი, მაიას ტომის წინასწარმეტყველება კვანტურ დონეზე იძენს განვითარებას და უფრო თათმად ვრცედება აზრი, რომ სული მარადიულია და ადამიანიც, შესაბამისად განიცდის ფერისცვალებას...

გაგრძელება