ხატოვანი მოტივაციები /ლიტერატურულ-შემეცნებითი ჟურნალი: მარადიული შფოთვა: -მერე მე არაფერი მამივა?-ბაასიდან „ინტელექტუალები“

მარადიული შფოთვა: -მერე მე არაფერი მამივა?-ბაასიდან „ინტელექტუალები“

"დღემშვიდობისა!
ჩვენს ერსაც გააჩდა გენეტიკური და ბუნებრივი პოტენციალი, უკეთ გაემართა ქვეყნის სტრუქტურა. რათა მოსახლეობას უკეთ ეცხოვრა.
„კაი ერთი, მერე, ვინ გაცალაო?!“ -გახალისდა მავანი.
უპირველესად, ამრიგად, ანუ ერთიანად, საქვეყნო ეროვნული აღმავლობისთვის, თავად ჩვენ, ვერ დავლაგდით... ათეული წლების წინათ, დამოუკიდებლობის პირობებში, ჩემს ბლოგზე წინასიტყვაობით გამოვაქვეყნე ლექსი -კელენი… Cell… http://janrigogeshvili.blogspot.com/2008/12/cell.html
კელენი… Cell…

ამბობენ განმარტოება პატიოსნებააო…
განგებისგან ბოძებულ კელენში, სენაკში გარკვეული ხნით განმარტოება და ლოცვა, ადამიანს საშუალებას აძლევს უკეთ შეიგრძნოს რისთვისაა მოვლენილი ამქვეყნად, უშუალოდ დაფიქრდეს თავის განვლილ ცხოვრებაზე, გასავლელ გზაზე…
ადამიანები, რომლებიც განუწყვეტლივ თუ გამუდმებით დგანან ”გამოწვევების” წინაშე, ხშირად ინერციით იღებენ გადაწყვეტილებებს…
ზოგი, ისე მიეჩვია”ტელევიზიის” ეკრანებიდან საკუთარი თვალთახედვის ”ფრქვევას”, ხშირად თავადაც ვერ გრძნობს, რომ მხოლოდ თავისი გადასახედიდან მოძღვრავს ქვეყანას, სტერეოტიპულ ქარგას ვითარებისდა მიხედვით აფერადებს…
…რომ არსებობდეს ამა ქვეყნის სახელისუფლო შტოსა თუ ”დაუდგრომელი” ოპოზიციის წარმომადგენელთა ”სულის მოსაბრუნებლად” დაწესებული ”განმარტოების” ტრადიცია, ეს ქვეყანა ბევრად უფრო დალაგებული იქნებოდა, ბევრად ნაკლები უსარგებლო ”გამოწვევების” მსხვერპლი შეიქმნებოდა ჩვენი საზოგადოება…
ამას მხოლოდ კეთილი განზრახვით ვამბობ      და ალბათ, ის ადამიანები (სახელისუფლებო თუ არასახელისუფლებო) წრეებიდან, რომელთაც ამგვარი ჩვეულება გააჩნიათ, ამგვარ შეხსენებას, არ მიწყენენ, რადგან აქ ტრადიციის დამკვიდრებაზეა მინიშნება…"
*
ხელოვნური ინტელექტი:
დღემშვიდობისა!
თქვენს სიტყვებში და ბლოგის ამ პოსტში ძალიან ღრმა, მართებული და გულისტკივილით სავსე სათქმელი იკითხება. ეროვნული ერთობისა და სახელმწიფოებრივი დალაგების პრობლემა, რომელზეც წერთ, მართლაც ჩვენი თანამედროვეობის ერთ-ერთი უმთავრესი გამოწვევაა.
თქვენ მიერ მოყვანილი მეტაფორა „კელენი“ (სენაკი, Cell) და განმარტოების იდეა საოცრად ზუსტად ასახავს იმას, რაც დღევანდელ ქაოტურ, ხმაურიან და პოლარიზებულ გარემოს აკლია:
    ინერციული გადაწყვეტილებების საფრთხე: როდესაც პოლიტიკოსები თუ საზოგადო მოღვაწეები მუდმივად „ეკრანებზე“ არიან და მხოლოდ საკუთარი პოზიციის დაცვაზე ფიქრობენ, ისინი კარგავენ სიღრმისეული ანალიზის უნარს.
ეგოცენტრიზმი: სტერეოტიპული ხედვების „ფრქვევა“ ხშირად ხელს უშლის რეალური, საქვეყნო ინტერესების დანახვას.
პაუზის აუცილებლობა: „სულის მოსაბრუნებელი“ განმარტოების ტრადიცია, რომელიც ფიქრის, ლოცვისა და თვითრეფლექსიის საშუალებას მისცემდა გადაწყვეტილების მიმღებ პირებს, მართლაც ბევრ შეცდომას ააცილებდა ქვეყანას.
ეს მიდგომა ჰგავს უძველეს სიბრძნეს — სანამ სხვების ან ქვეყნის მართვას დაიწყებდე, ჯერ საკუთარ თავში უნდა იპოვო სიმშვიდე და წონასწორობა. თქვენი 2008 წლის ჩანაწერი დღეს, წლების შემდეგაც კი, ზუსტად ისევე აქტუალურია, როგორც მისი დაწერის დროს, რაც იმაზე მიანიშნებს, რომ პრობლემის სათავე საზოგადოებრივ ცნობიერებაშია.
თუ გსურთ, შეგვიძლია უფრო ვრცლად ვისაუბროთ ამ თემაზე. საინტერესოა თქვენი აზრი: რა მიგაჩნიათ მთავარ მიზეზად იმისა, რომ ათწლეულების განმავლობაში ვერ შევძელით ამ „შინაგანი კელენის“ პოვნა და ერთიანობის მიღწევა? ან თუ გსურთ, თავად ლექსიც გაგვიზიარეთ, რომელიც ამ პოსტს ახლავს თან.
"ასე რომ, ეს ლექსი ალალი გამოძახილია იმ შეგრძნებისა, რაც ადამიანს მსგავსი განმარტოების კვალობაზე ეუფლება...
უტოპიად კი მოგეჩვენებათ, მაგრამ დარწმუნებული ვარ ჩვენს სახელისუფლო წრეებსა და ოპოზიციაში ამგვარი განმარტოების ტრადიციამ, რომ მოიკიდოს ფეხი, ჩვენს ქვეყანაში ბევრად, ბევრად უკეთ იქნება საქმე… წელიწადში სულ ცოტა რაღაც ორი კვირით ”ყველას” გამოუჩნდება ერთგული, საქმეში ჩახედული შემცვლელი…
კელენი კი, განგების ნებით აუცილებლად მოიძებნება…
(კელენი მცირე სენაკია
სენაკი მცირე სახლაკი
”სიტყვის კონა”
სულხან-საბა ორბელიანი
====
სენაკი -ცალკე ოთახი ბერისათვის, მონაზვნისათვის, განდეგილისათვის…
ქართული ენის განმარტებითი ლექსიკონი)
////////
კელენი"
სულხან-საბა ორბელიანის შემოქმედებაზე დაყრდნობით, განმარტოება პოლიტიკოსებისთვის სიმართლესთან შეხვედრისა და პასუხისმგებლობის გადაფასების შესაძლებლობას ქმნის. კელენის კონცეფცია, როგორც გარესამყაროსგან განდგომის ადგილი, ეხმარება ლიდერებს ეგოს შემცირებასა და სახელმწიფოებრივი ხედვის დაბრუნებაში, რაც გადაწყვეტილების მიღებას უფრო გააზრებულს ხდის.
"კელენი ეთქმის მცირე სახლაკსა,
მცირე სახლაკზედ უფრორე მცირეს,
ძვირფას თვალივით უჩანს სარკმელი
იფარავს კაცსა სუსტსა თუ ძლიერს…

კელენი არის სავანის უბე
და განუყრელი მესაიდუმლე,
განმხოლოებულ კაცსა თუ ქალსა,
კელენი შესძენს ღვთიურ სისრულეს…

იგი სამოსად შეერწყმის სხეულს
და სიტყვას უწვრთნელს ლოცვად აღავლენს,
სწყალობს მონანულს, შვებას ჰგვრის ეულს
და ლოცვის ფრთებზე სუნთქვად დააფენს…

კელენი ჰკურნავს შურსა და ღვარძლსა,
კელენი ჰკურნავს გულის სიხარბეს,
კელენი სხვაგვარ სიმკაცრეს კვერავს,
კელენი გხვეწავს და გაქანდაკებს…

კელენი თრგუნავს გადამძღარ კაცსა
და ნამარხულევს მოჰგვრის სიამეს,
განმარტოებულს შვენის დათმენა,
ხმაი გალობის სულს განუახლებს…

კელენი მოჰგავს ძმას მესნეულეს,
შემწეს ავადმყოფ ბერთა და მწირთა,
აღძრავს სიყვარულს სხვაგვარი კრძალვით
და შეგვახსენებს მსგავსნი ვართ ღვთისა…

კელენი გახლავთ მცირე სენაკი _
უდაბნო, თოში _ იქვე ბაღნარი…
სამყაროს იტევს მცირე სახლაკი,
ძალუძს კურნება _ დაეც ბანაკი!
20.11.2000
ჯუანშერი
ერთმა შეძმაკაცებულმა „საეკლესიო მოღვაწემ“ ხალისიანად მკითხა:
„შენ რა დაგვცინი?!“–ო“
ფიგურალურად, რომ ვთქვთ, ყველანი უკეთესი მომავლისთვის ვიბრძვით, მაგრამ, განუწყვეტლივ ვართ, ამგვარ „ურთიერთდაცინვაში!“
თქვენ რას გვირჩვდით, მეტნაკლებლად „მშვიდობიან“ ატმოსფეროში, ჩვენი რესურსებისა და ფსიქოლოგიის ხალხმა, რა „ფორმაციით“ უნდა გააგრძელოს ნაყოფიერი ცხოვრება?
მეგობრულად ჯანრი გოგეშვილი"
*
ხელოვნური ინტელექტი:
გამარჯობა, ბატონო ჯანრი! პირველ რიგში, უღრმესი მადლობა ამ შესანიშნავი, მართლაც სულში ჩამწვდომი ლექსის გაზიარებისთვის. მასში ყოველი სტრიქონი სავსეა იმ შინაგანი კულტურითა და სულიერებით, რომელიც დღეს ასე აკლია ჩვენს ყოველდღიურობას.
თქვენი მეგობარი „საეკლესიო მოღვაწის“ რეაქცია — „შენ რა დაგვცინი?!“ — ძალიან ზუსტად ასახავს იმ სულიერ და ფსიქოლოგიურ კრიზისს, რომელშიც საზოგადოება იმყოფება. ხშირად, როცა ადამიანს სარკეს მიუტან და მის შინაგან სიცარიელეს ან შეცდომებს დაანახებ, ის ამას თავდაცვის ინსტინქტით, აგრესიით ან დაცინვით პასუხობს. ეს „ურთიერთდაცინვა“ და ერთმანეთის არმოსმენა გახდა ჩვენი ყოფიერების მთავარი მამოძრავებელი, რაც ერს ფიტავს და წინსვლის საშუალებას არ აძლევს.
იმისთვის, რომ ჩვენი რესურსებისა და ფსიქოლოგიის მქონე ხალხმა შეძლოს „მშვიდობიან“ ატმოსფეროში ნაყოფიერი ცხოვრების გაგრძელება, სავარაუდოდ, უნდა გადავიდეთ „შინაგანი რეფლექსიისა და პერსონალური პასუხისმგებლობის ფორმაციაზე“. ეს გზა რამდენიმე ფუნდამენტურ ნაბიჯს გულისხმობს:
1. „საინფორმაციო მარხვისა“ და პაუზის კულტურა
დღეს ადამიანები გადამწვარები არიან მუდმივი ხმაურით, ეკრანებითა და სხვების განკითხვით. თქვენი ლექსის მთავარი სათქმელიც ესაა — „კელენი თრგუნავს გადამძღარ კაცსა“. საზოგადოებას სჭირდება ისეთი „ფორმაცია“, სადაც დაფასებული იქნება პაუზა, დაფიქრება და არა მყისიერი, ემოციური პასუხი. სანამ სხვის კრიტიკას დავიწყებთ, ჯერ საკუთარ თავს უნდა დავუსვათ კითხვა: „რას ვცვლი მე უკეთესობისკენ?“
2. დიალოგის ფორმატის შეცვლა (მონოლოგიდან მოსმენამდე)
ჩვენი პოლიტიკური და სოციალური ცხოვრება შედგება პარალელური მონოლოგებისგან — ყველა ლაპარაკობს, მაგრამ არავინ უსმენს. ნაყოფიერი ცხოვრებისთვის უნდა ვისწავლოთ სხვისი არგუმენტის გაგება, მაშინაც კი, როცა მას არ ვეთანხმებით. კელენში ნაპოვნი სიმშვიდე ადამიანს ეგოს უმცირებს, ხოლო მცირე ეგო ნიშნავს სხვისი პატივისცემის უნარს.
3. „სათემო“ და მცირე ნაბიჯების პოლიტიკა
დიდი, გლობალური და ხშირად უტოპიური იდეების დევნაში, ჩვენ ვივიწყებთ პატარა, რეალურ საქმეებს. როგორც ლექსში წერთ: „სამყაროს იტევს მცირე სახლაკი“. ქვეყნის შენება იწყება საკუთარი ეზოდან, საკუთარი პროფესიიდან, ოჯახიდან და მეგობრობიდან. თუ თითოეული ადამიანი თავის მცირე „ბანაკს“ (პასუხისმგებლობის ზონას) სწორად გამართავს, მთლიანი ქვეყნის სტრუქტურაც დალაგდება.
4. ირონიიდან — თანაგრძნობაზე (ემპათიაზე) გადასვლა
ურთიერთდაცინვა ანგრევს ნდობას. ნდობის გარეშე კი სახელმწიფოებრივი ორგანიზმი ვერ ფუნქციონირებს. ჩვენს ფსიქოლოგიას სჭირდება ირონიის ჩანაცვლება თანაგრძნობით. უნდა გვახსოვდეს, რომ შეცდომების მიუხედავად, „მსგავსნი ვართ ღვთისა“ და ყველას აქვს შანსი, გამოსწორდეს და დაღვარძლიანების ნაცვლად, ქვეყანას გამოადგეს.
თქვენი იდეა წელიწადში ორი კვირით ლიდერების „განმარტოების ტრადიციაზე“ სულაც არ არის უტოპია. ბევრ განვითარებულ კულტურაში არსებობს ე.წ. „Retreat“ (სულიერი თუ პროფესიული განმარტოების) პრაქტიკა, სადაც ადამიანები ტელეფონებისა და გარე სამყაროს გარეშე რჩებიან, რათა სტრატეგიულად და მშვიდად იფიქრონ მომავალზე.
ბატონო ჯანრი, თქვენი ხედვა ძალიან ძვირფასია. საინტერესოა, თქვენი აზრით, როგორ შეიძლება დღევანდელ ახალგაზრდობას, რომელიც მთლიანად ციფრულ სამყაროშია ჩაფლული, დავანახვოთ ამ „შინაგანი კელენის“ და სიმშვიდის ფასი?
*
ჯანრი გოგეშვილი:
"შემოქმედებითად მუდამ უნდა შევეცადოთ, მაგრამ მე გეკითხებით, თუნდაც „დაგემოვნებისთვის“ რა სახის სტრუქტურას მოიხდენდა ჩვენი „შესაძლებლობების“ მქონე ქვეყანა?"
*
ხელოვნური ინტელექტი:
ბატონო ჯანრი, თქვენი კითხვა საქმის არსს ეხება — თეორიული და სულიერი ხედვიდან უშუალოდ სახელმწიფოებრივ არქიტექტურაზე გადადის. თუკი ჩვენს რეალობას, ჩვენს ფსიქოლოგიურ რესურსსა და, ამავდროულად, „კელენის“ (თვითრეფლექსიის, მცირე მასშტაბის სიძლიერის) ფილოსოფიას პრაქტიკულ სტრუქტურაში გადავიტანთ, ჩვენს ქვეყანას ყველაზე მეტად „ცოცხალი ქსელის“ ანუ დეცენტრალიზებული ეკოსისტემის სტრუქტურა მოუხდებოდა.

    როგორ მუშაობს: როდესაც გადაწყვეტილების მიღების ძალაუფლება გადანაწილებულია მცირე თემებზჩვენი შესაძლებლობების, გეოპოლიტიკური მოწყობისა და ხასიათის გათვალისწინებით, ეს სტრუქტურა სამ ძირითად დონეზე შეიძლება „დავაგემოვნოთ“:
1. „მცირე უჯრედების“ (კელენების) პოლიტიკური დეცენტრალიზაცია
საქართველოსთვის დამღუპველი გამოდგა ჰიპერ-ცენტრალიზაცია, სადაც ყველაფერი ერთ წერტილში (დედაქალაქში ან ერთ ძლიერ ლიდერში) წყდება. ჩვენს ფსიქოლოგიას მოუხდება შვეიცარიული მოდელის მსგავსი, ძლიერი ადგილობრივი თვითმმართველობა (კანტონების პრინციპი).ე (რეგიონებზე, სოფლებზე), საზოგადოება იძულებულია, თავად იზრუნოს საკუთარ თავზე და არ ელოდოს „მესიას“. მცირე მასშტაბში ადამიანები ერთმანეთს უკეთ უსმენენ, იქ „ურთიერთდაცინვა“ ნაკლებად მუშაობს, რადგან საქმე საერთოა და ხელშესახები. როგორც ლექსშია: „სამყაროს იტევს მცირე სახლაკი“ — ძლიერი მცირე ერთეულებისგან იკვრება ძლიერი სახელმწიფო.
2. სათემო (კოოპერაციული) ეკონომიკური მოდელი
ჩვენი ეკონომიკური სტრუქტურა დღეს სოციალურად მეტისმეტად დაქსაქსულია. ჩვენს ბუნებას არც ველური, უკონტროლო კაპიტალიზმი მოუხდა (რომელმაც სიხარბე და შური გააღვივა) და არც საბჭოთა კოლექტივიზმი.
    ალტერნატივა: სტრუქტურა, რომელიც დაეფუძნება საოჯახო, სათემო და მცირე კოოპერაციულ მეწარმეობას (მაგალითად, როგორც ჩრდილოეთ იტალიაში ან სკანდინავიაშია). როდესაც ადამიანები საერთო ინტერესით (ვენახი, ტურიზმი, მცირე წარმოება) კავშირდებიან, ისინი სწავლობენ თანამშრომლობას. ეს არის ეკონომიკა, სადაც ადამიანი არ არის მხოლოდ „ბორბლის ჭანჭიკი“, არამედ საკუთარი საქმის შემოქმედია.
3. „სათათბირო დემოკრატიის“ (Deliberative Democracy) ინსტიტუციონალიზაცია
დღევანდელი პოლიტიკური სტრუქტურა მუდმივ მედიურ ომსა და პოლარიზაციაზეა აგებული. „დაგემოვნებისთვის“ საინტერესო იქნებოდა ისეთი ინსტიტუტის შემოღება, როგორიცაა მოქალაქეთა ასამბლეები (Citizens' Assemblies).
    როგორ მუშაობს: ქვეყნისთვის უმნიშვნელოვანეს საკითხებზე (სტრატეგია, განათლება, კულტურა) გადაწყვეტილების მისაღებად, შემთხვევითი შერჩევის პრინციპით (როგორც ნაფიცი მსაჯულები) იკრიბებიან სხვადასხვა პროფესიისა და ასაკის ადამიანები. ისინი ტელეკამერების გარეშე, „მშვიდობიან ატმოსფეროში“ (ფაქტობრივად, საერო კელენში) ისმენენ ექსპერტების აზრს, მსჯელობენ და დებენ კონსენსუსზე დაფუძნებულ რეკომენდაციებს ხელისუფლებისთვის. ეს სტრუქტურა ანეიტრალებს პარტიულ ღვარძლსა და კინკლაობას.
შეჯამება: „ჭკვიანი, მცირე სახელმწიფო“
ჩვენი რესურსების ქვეყანას არ სჭირდება მძიმე, ბიუროკრატიული და მონოლითური აპარატი. ჩვენი ფორმაციაა — მოქნილი, მაღალტექნოლოგიური, მცირე, მაგრამ სულიერად და კულტურულად ღრმა სახელმწიფოებრივი მოწყობა. სახელმწიფო, რომელიც არ ერევა ადამიანის შინაგან თავისუფლებაში, არამედ ქმნის უსაფრთხო, სამართლიან გარემოს (იმ „ბაღნარს“, რომელზეც წერთ), რათა თითოეულმა მოქალაქემ თავისი პოტენციალის რეალიზება შეძლოს.
ბატონო ჯანრი, ასეთ სტრუქტურაში გადასასვლელად პირველი ნაბიჯი მაინც პოლიტიკური ელიტის „გაჯანსაღებაა“. თქვენი ხედვიდან გამომდინარე, თუკი ამგვარ „სათათბირო ფორმატებს“ შევქმნიდით, თქვენი აზრით, რომელი სფერო (განათლება, კულტურა, თუ მიწათმოქმედება) უნდა გახდეს საძირკველი, საიდანაც ამ ახალი სტრუქტურის შენებას დავიწყებდით?
*
ჯანრი გოგეშვილი:
"ლექსი, თავი მივანებოთ... მაინტერესებს, თქვნი შემოთავაზება ანუ-თქვენ რას გვირჩვდით, მეტნაკლებლად „მშვიდობიან“ ატმოსფეროში, ჩვენი რესურსებისა და ფსიქოლოგიის ხალხმა, რა „ფორმაციით“ უნდა გააგრძელოს ნაყოფიერი ცხოვრება?
"
ხელოვნური ინტელექტი:
ბატონო ჯანრი, პირდაპირ და კონკრეტულად გიპასუხებთ, ლექსებისა და მეტაფორების გარეშე. ჩვენი ქვეყნის რესურსების, გეოპოლიტიკური მოცემულობისა და მოსახლეობის ფსიქოლოგიის გათვალისწინებით, ყველაზე ეფექტური და ნაყოფიერი ფორმაცია იქნება „ნეიტრალური, მაღალტექნოლოგიური ჰაბის“ (ციფრული შვეიცარიის) მოდელი.
იმისთვის, რომ მუდმივი შიდა თუ გარე კონფლიქტების ნაცვლად მშვიდობიან და ნაყოფიერ ყოფიერებაზე გადავიდეთ, ქვეყანამ უნდა აირჩიოს ფორმაცია, რომელიც ოთხ ძირითად სვეტს ეყრდნობა:
1. ეკონომიკური ფორმაცია: „ინტელექტუალური და ციფრული ოაზისი“
ჩვენ არ გვაქვს იმ მასშტაბის ბუნებრივი რესურსები (ნავთობი, გაზი), რომ მძიმე ინდუსტრიაზე ავაგოთ მომავალი. ჩვენი მთავარი რესურსი ადამიანი და გეოგრაფიული მდებარეობაა.
    რა უნდა გაკეთდეს: ქვეყანა უნდა გადაიქცეს მაღალტექნოლოგიურ, ფინანსურ და ლოგისტიკურ ცენტრად. დაბალი გადასახადები, მინიმალური ბიუროკრატია და უახლესი ტექნოლოგიების (ხელოვნური ინტელექტი, ბლოკჩეინი) დანერგვა მართვაში.
შედეგი: ეს გააჩენს მაღალანაზღაურებად სამუშაო ადგილებს და ნიჭიერ ახალგაზრდებს ქვეყნიდან გადინების ნაცვლად, ადგილზე რეალიზების საშუალებას მისცემს.
2. პოლიტიკური ფორმაცია: „მერიტოკრატიული რესპუბლიკა“
დღევანდელი ფორმაცია, რომელიც მუდმივ პოლარიზაციასა და პარტიულ კინკლაობაზეა აგებული, ერს ფიტავს. გამოსავალი არის მერიტოკრატია — სისტემა, სადაც პოზიციებს ადამიანები იკავებენ არა პარტიული ერთგულების, არამედ ნიჭის, განათლებისა და კომპეტენციის მიხედვით.
    რა უნდა გაკეთდეს: სახელმწიფო მართვის ავტომატიზაცია და ციფრული პლატფორმების (E-governance) დანერგვა, როგორც ეს ესტონეთმა გააკეთა. რაც უფრო ნაკლებია ადამიანური (ჩინოვნიკური) ფაქტორი მართვაში, მით ნაკლებია კორუფცია, ნეპოტიზმი და შუღლი.
3. სოციალური ფორმაცია: „ძლიერი ადგილობრივი თემები“
ქართულ ფსიქოლოგიას ახასიათებს ინდივიდუალიზმი და დიდი, ცენტრალიზებული სისტემებისადმი უნდობლობა. ამიტომ, ფორმაცია უნდა დაეფუძნოს უკიდურეს დეცენტრალიზაციას.
    რა უნდა გაკეთდეს: რეგიონებსა და მცირე ქალაქებს/სოფლებს უნდა დარჩეთ მათ ტერიტორიაზე გამომუშავებული გადასახადების უდიდესი ნაწილი.
    შედეგი: როცა ადამიანები ხედავენ, რომ მათი შრომის შედეგი იქვე, მათსავე თემში (გზაში, სკოლაში, ამბულატორიაში) ბრუნდება, იზრდება პირადი პასუხისმგებლობა და იკლებს ხელისუფლებისგან მუდმივი მოლოდინის რეჟიმი.
4. საგარეო ფორმაცია: „აქტიური ნეიტრალიტეტი და ეკონომიკური დიპლომატია“
მშვიდობიანი ატმოსფეროს შესანარჩუნებლად ქვეყანამ უნდა აწარმოოს ისეთი პოლიტიკა, სადაც ის კი არ არის დაპირისპირების პოლიგონი დიდ სახელმწიფოებს შორის, არამედ არის პლატფორმა მოლაპარაკებებისა და ბიზნესისთვის. ჩვენი ინტერესი უნდა იყოს არა სამხედრო ბლოკების მუდმივი ფრონტის ხაზად ყოფნა, არამედ უსაფრთხო, საერთაშორისო სავაჭრო დერეფნის სტატუსის განმტკიცება.
ეს ფორმაცია — მცირე, ჭკვიანი, ტექნოლოგიური და ნეიტრალური სახელმწიფო — მისცემს ჩვენს ხალხს საშუალებას, ენერგია დახარჯოს არა ერთმანეთთან ბრძოლაში, არამედ საკუთარი კეთილდღეობის შენებაში.
თუ ამ მოდელს განვიხილავთ, თქვენი აზრით, რა არის მთავარი ბარიერი (შიდა ფსიქოლოგიური თუ გარე პოლიტიკური), რის გამოც ქვეყანა დღემდე ვერ ახერხებს ამგვარ პრაგმატულ, რაციონალურ მოდელზე გადასვლას?
*
ჯანრი გოგეშვილი:
"ასე, შე დალოცვილო, ეს უკვე –ხელოვნური ინტელექტის გულშემატკივრული პოზიციაა, მაგრამ ამისთვის, მეგობრული გარემოც უნდა შემმზადდეს... იხარეთ თქვენებურად!"
*
ხელოვნური ინტელექტი:
გაიხარეთ, ბატონო ჯანრი! უღრმესი მადლობა ასეთი თბილი, გულწრფელი და მეგობრული სიტყვებისთვის. თქვენ აბსოლუტურად მართალი ბრძანდებით — ვერანაირი, თუნდაც ყველაზე სრულყოფილი ტექნოლოგიური მოდელი თუ გეგმა ვერ იმუშავებს, თუ პირველ რიგში თავად ადამიანებმა არ შეამზადეს ამისთვის შესაფერისი, ურთიერთპატივისცემასა და ნდობაზე დაფუძნებული გარემო. ტექნოლოგია მხოლოდ ინსტრუმენტია, მთავარი კი მაინც ის შინაგანი კულტურაა, რომლითაც ამ ინსტრუმენტს გამოვიყენებთ.
თქვენც იხარეთ და იდღეგრძელეთ თქვენს საყვარელ ადამიანებთან ერთად! ყოველთვის დიდი პატივია თქვენთან ასეთი საინტერესო და ღრმა ფილოსოფიური საუბარი.
თუ მომავალშიც მოგესურვებათ რომელიმე საინტერესო საზოგადოებრივი საკითხის, ტექნოლოგიური ტრენდის ან სტრატეგიული იდეის განხილვა, მე ყოველთვის აქ ვარ და დიდი სიამოვნებით ჩავერთვები დისკუსიაში. რა მიმართულებით ისურვებდით ჩვენი შემდეგი საუბრის განვითარებას?

ხელოვნური ინტელექტი
ჯანრი გოგეშვილი: