ხატოვანი მოტივაციები /ლიტერატურულ-შემეცნებითი ჟურნალი: მწარე გამოცდილებად, მაინც ვერ შევირგეთ! /იუმორნარევი რეალობა/

მწარე გამოცდილებად, მაინც ვერ შევირგეთ! /იუმორნარევი რეალობა/

სანამ მარსიდან „მოვლინების“ სიზმრისეულ ეპიზოდს ერთხელ კიდევ ჩავუღრმავდებოდე, მინდა იმედი ვიქონიო, მკითხველთა მცირე ნაწილი მაინც, გაგებით მოეკიდა ჩემს თხოვნას და ფეისბუკზე აფიშირებულ დედამიწისეულ „ატრიბუტიკით“ შეფერდებული საგნები, ხედები, ანუ სხვადასხვა სახის დედამიწისეული „რეკვიზიტებით“ „მოსვირინგებული“ ფოტოები გადაათვალიერა.

მრჩება შთაბეჭდლება, რომ მარსის, ამგვარი „გაადამიანურების“ პროცესს კომერციული ხრიკი უდევს.

მსგავსი კი, აქაურ ყოფაში მრავად მომხდარა, მოხერხებულ ვიგინდარებს, ოფიციალურად შექმნილი ბანკების სახელით დაუყიდიათ ამერიკის კონტინეტზე, ვითომდაც, თავიანთ ფლობაში არსებული მიწის ნაკვეთები და ასე შემდეგ და ასე შემდეგ; უფრო შესაგრძნობად, რომ აღვიქვათ, საშუალო ასაკის ადამიანებს ემახსოვრებათ, ჩვენთან „ფუფლოზე“ შექმნილი კომერციული ბანკები; მეანაბრეებს, უსწრაფეს გამდიდრებას, რომ პირდებოდა და ბევრი მოგებას დანატრებული, უსწრაფესად გააღატაკა, მაგრამ მწარე გამოცდილებად, მაინც ვერ შევირგეთ, აგერ ახლა „უფასო ფულის“ ხრიკზეც გვარიანად წამოვეგეთ!

თუმც, მსგავსი ხრიკები „ქრისტიანულ სამყაროშიც არ ახალია; აი ამონარიდი, მორიგი შემეცნებითი ხასიათის

სტატიიდან:

„...ბოლო ათწლეულებში პოპულარული გახდა ე.წ. Prosperity Gospel - „კეთილდღეობის სახარება“.

მისი მთავარი გზავნილებია ღმერთს სურს შენი წარმატება, რწმენა შეიძლება ფინანსურ წარმატებასთან იყოს დაკავშირებული და პოზიტიური აზროვნება ცვლის ცხოვრებას...

კრიტიკოსები ამბობენ, რომ ეს სწავლება ზედმეტად აკავშირებს რწმენას სიმდიდრესთან და ხშირად უგულებელყოფს სოციალური უსამართლობის თემებს.“

ჩვენი საზოგადოებაც, ამგვარ წარმატებასაა ადევნებული, მიტომაც, ადვილად ვტყუვდებით...

და მარსზე მიწის ნაკვეთი, რომ შემოგთავაზოთ ვინმემ, ზედმეტად, შიგა პოლიტიკური ინტრიგებით „დატვირთულებმა“, წუთით, თვალები დავხუჭოთ და იმის გახსენებას შევეცადოთ, სად მდებარეობს, ინტერნეტში დედამიწისეული რეკვიზიტებით „მოსვირინგებული“ ეს მარსი!

აუ, დაპირებული სიზმრის გამხელა დამავიწყდა. ამისთვის კი, ჩემივე მოთხრობის, ერთი ეპიზოდი უნდა გავიხსენო: ანუ

”_აუ, საცოდავი კაცობრიობა, ბედი არ გინდა, ნეტა უფრო რომანტიკულ საუკუნეში დავბადებულიყავი!_ალალად ინატრა გოგომ,_ისე მეც შემემთხვა უცნაური რამ, ერთხელ,სიზმარში ნათლად და გააზრებულად ვიხილე, რომ დედამიწაზე, ტელეპორტაციის სახით მარსიდან აღმოვჩნდი. უფრო სწორად ჩემი პირველადი სუბსტანცია სულის სახით შემოიჭრა დედამიწის ატმოსფეროში და ჩემს მედ განსხეულდა; ეს მოვლინება ფიზიკურად და აზრობრივად იმდენად სახოვნად განვიცადე, რომ დაბნეულობისგან ვიფიქრე, ეგეთი უცნაურობა, ასე ძალუმად, რატომ განვიცადე მეთქი...“

ახლა, იმასაც გაგიმხელთ, /ავტორი/ რომ ეს სიზმარი თავად, მე ვნახე, თანაც ყმაწვილკაცობაში, მაშინ როცა, მარსზე და მისთანებზე მწირი ინფორმაცია მქონდა.

სხვათაშორის, თავის დროზე, ამგვარმა „ინფორმაციის ნაკლებობამ“ მრავალ ფათერაკს გადამყარა; არ დავიზარებ და იმავ მოთხრობიდან კიდევ ერთ ეპიზოდს შეგაშვე ლებთ:

„იუნგის კონცეფცია გვაუწყებს, რომ თითოეული ინდივიდის ფსიქიკაში არქეტიპები თავს იჩენენ ოცნებების, ფანტაზიებისა და ესთეტიკური (ესთეტიკა (ბერძ. aisthētikos — გრძნობა, შეგრძნება) ქმნადობის გზით. ანუ ამგვარ არქეტიპებს ხელოვნებისა და მშვენიერების ბუნების შეცნობა-გააზრების ესა თუ ის უნარი მოსდგმთ. ამ საკითხთით დაინტერესებულთ ვურჩევ შვეიცარიელი ფსიქიატრისა და ფსიქოთერაპევტის, ანალიტიკური ფსიქოლოგიის ფუძემდებელი კარლ იუნგის შრომებს გულდასმით გაეცნონ…

ის სიზმარი, მალე მიმავიწყდა, მაგრამ წლების მერე, მულოდნელადგამახსენდა და გამიკვრდა, იმ წამიერი მოვლინების სცენა, შთამბეჭდავად შემორჩენოდაჩემს მეხსიერებას და კარგა ხნის შემდეგ, როცა ეს მოგონება, ასე ვთქვათ მყარადდამემგზავრა, ჩემში იმის რწმენა გაძლიერდა, რომ მარსზე სიცოცხლე იყო, უფრო ნათლად,ოდესღაც ფიზიკური სახეც გააჩნდა, თუმც, ახლა იქაურობა სულთა საბუდარსწარმოადგენდა. ჰოდა, მიუხედავად იმისა, რომ გამოთქმა მარსიდან მოფრენილსჰგავხარო… ჩვენთან დამცინავ კონტექსტში მოიხსენიება, მაინც გადავწყვიტე იმსიზმრისეული ფრაგმენტის ნაკვალევს მივყოლოდი. იქნებ, ისიც გამერკვია, რა სახის ჰუმანოიდი იდგა, ჩემი პირვანდელი მეს მიღმა. თუმც, შესაძლოა, ეს პლანეტა, ლტოლვილსულთა თავშესაფარია, შევეცადე უკუტელეპორტაცია განმეხორციელებინა, მაგრამ მალედავრწმუნდი, რომ იგი განსაკუთრებულ უნარსა და დახვეწილობას მოითხოვდა, ამგვარასტრალურ სიღრმეში, რომ გამეღწია, რეგრესიული გიპნოზის საშუალებით, საკუთართავში ჩაღრმავება ვცადე, ოღონდ, რეინკარაციის მაგივრად კინაღამ არარაობაში ჩავრჩი…ბოლოს ისევ, ბოლო დროს ლამის მოდურად ქცეული კვანტური მიდგომა მოვიშველიე… ანუ, ყველგან ხარ და არსად არ ხარ!

მაგრამ მინდა საკუთარ თავს, ცივი წყალი გადავასხა, მსგავსი შეგრძნებები შემოქმედებითი ბუნების ადამიანებისთვის უცხო არაა… არც იმის დავიწყება გვმართებს, რომ ყოფითობა მოზარდის ცნობიერებას თავისებურ კორექტირებას უკეთებს და ფანტაზიურ სამყაროში გახიზნულს მოულოდნელად აგემებს, მწარე სინამდვილის სუსხს… (თუმც, არამატო მოზარდს).

ყმაწვილობის ასაკში, წარმოსახვით ხშირად ვტრიალებდი საქართველოს ისტორიულ ქრონიკებში, სადაც რაინდად მოვლენილი, მძიმე გასაჭირში ჩავარდნილ ხან ერთ ქართველ მეფეს ვშველოდი, ხან მეორეს, მესამეს მეოთხეს, მეხუთეს... ვაი, რომ ავბედითობის გამო, ბევრი მათგანი, ერთთავად დახმარებას ითხოვდა…

რისი ახსნაც მე შევძელი, ვფიქრობ საკმარისია, იმისთვის რომ ჩემი ყმაწვილკაცური სწრაფვების მომცველი ეპიზოდები, მკითხველისთვის მეტნაკლებად გაიოლდეს…

და, რაც მთავარია, ომის პლანტად შესახელებულ მარსზე, დემიწისეული ხედებით „მოსვირინგებული“ მიწის ნაკვეთები, „უფასო ფულის“ კვალობაზე არ გაითავისოთ; იოლი ცხოვრების სატყუარებით, ისევ და ისევ არ მოიხიბლოთ...